ตอนที่ 311 เปลี่ยนนิสัยแล้ว
อยากรอดผ่านสองสามวันนี้ได้ต้องเริ่มเก็บเกี่ยวข้าวสาลี ตอนนี้เขาเริ่มปวดหัว ขาของเจ้าใหญ่ยังคงเจ็บอยู่ แม่สามีและสะใภ้ใหญ่ในบ้านก็พึ่งพาไม่ได้ อย่างไรเขาก็ต้องลงมือทำเอง ทว่าผลประโยชน์ในท้ายที่สุดกลับต้องตกไปอยู่ในมือของเจ้าใหญ่ แล้วเขาจะชอบใจได้อย่างไร
หญิงชรากำลังโมโห ไม่อาจขจัดไฟโทสะที่สุมอยู่ในอกได้ เวลานี้เจ้ารองก็ยังขัดใจนางอีก นางเร่งฝีเท้าเดินออกมา มือข้างหนึ่งเท้าเอว มืออีกข้างชี้หน้าต่อว่าบุตรชายคนรอง “แท้จริงแล้วเจ้าอยู่ฝ่ายไหนกันแน่ เจ้ายังเป็นลูกของข้าอยู่หรือไม่ เหตุใดยังช่วยคนนอกพูดอยู่อีก ในหัวสมองหมูของเจ้ามีอะไรอยู่ข้างในกัน ขี้เลื่อยรึ”
เจ้ารองก็โมโหขึ้นมาบ้างแล้วเช่นกัน เขาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ไผ่ กล่าวด้วยความโกรธว่า “ที่อยู่ในสมองของข้าคือขี้เลื่อย? เช่นนั้นในหัวสมองของพวกท่านมีอะไรอยู่บ้าง เดิมทีพวกเราสกุลไป๋ก็มีชีวิตที่ดีอยู่แล้ว ทว่าตอนนี้มีสภาพเป็นอย่างไรบ้างแล้ว นี่ล้วนเป็นเรื่องดีที่ใครก่อขึ้นกัน”
ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เจ้ารองก็จะมีไฟกองหนึ่งลุกโหมขึ้นในใจด้วย เมื่อก่อนมีจ้าวหลานและไป๋จื่ออยู่ ทั้งในและนอกบ้านล้วนไม่ต้องเป็นกังวล ถึงเวลากินข้าวก็มีข้าวกิน มีคนคอยทำงานให้ เขาแค่ทำงานเล็กน้อยง่ายๆ พวกนั้นก็พอแล้ว ทำดีก็ถือว่าเสร็จสิ้น หากทำไม่ดีจ้าวหลานก็จะทำให้ใหม่ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยบ่น
แล้วตอนนี้เล่า? ที่นาและที่ดิน
