ามผิดโดยไม่ห้ามปราม เถ้าแก่เฉียนก็คงไม่กล้ากระทำตามอำเภอใจเช่นนี้ เจ้าไปร้องเรียนกับใต้เท้ากู้ ย่อมไม่มีทางสำเร็จ”
ไป๋จื่อกลับไม่ตกหลุมพราง “ข้ามีหลักฐาน พยานบุคคลและพยานวัตถุล้วนครบครัน เขามีสิทธิ์ไม่ตัดสินโทษเถ้าแก่เฉียนหรือ แค่เพราะคนแซ่เฉียนนั่นสนิทสนมกับเขาหรือ เขาเห็นว่าเมืองชิงหยวนแห่งนี้ เป็นดั่งลานบ้านดังหลังของพวกเขาสกุลกู้และเฉียนกระมัง”
ไม่นานก่อนหน้านี้ ใต้เท้ากู้เพิ่งได้รับคำชมจากฝ่าบาทเพราะสงเคราะห์ผู้ประสบภัยได้สำเร็จ เขาไม่น่าจะหลงระเริงได้รวดเร็วปานนั้นกระมัง
หูเฟิงไม่พูดจา เพียงยกถ้วยยาบนโต๊ะขึ้นดื่มอย่างเงียบๆ เขากระดกถ้วยดื่มยาจนหมดเกลี้ยง รสชาติชวนอาเจียนทำให้น้ำย่อยของเขาปั่นป่วน ต้องใช้ความพยายามทั้งหมด เมื่อครู่ถึงจะกลั้นความต้องการสำรอกออกมาได้
หลังจากดื่มน้ำชาลงไปอีกสามถ้วย เขาก็เงยหน้าขึ้นมาไป๋จื่อที่อยู่ข้างๆ “พรุ่งนี้ข้าจะไปกับเจ้า”
ไป๋จื่อขมวดคิ้ว อาการบาดเจ็บของเขายังไม่หาย หัวสมองน่าจะยังโคลงเคลงอยู่ ให้เขาไปด้วยไม่ได้เป็นอันขาด
นางยิ้มกล่าว “ได้ เช่นนั้นก็ไปด้วยกัน”
ตอบตกลงรวดเร็วปานนี้? หูเฟิงเลิกคิ้ว นี่ไม่เหมือนนิสัยของนางเอาเสียเลย
……….
ตอนที่ 310 ร้องเรียน
“เอาล่ะ เจ้าพักผ่อนเถอะ!” นางหันไปกล่าวกับอาอู่ว่า “พี่อู่ พวกเราไปดูเสือกับหมาป่าที่เมื่อวานพวกเรานำกลับมาด้วยดีกว่า ต้องถลกหนังพวกมันออกมาโดยเร็ว”
อาอู่พยักหน้า “ข้ากับท่านลุงหูต่างก็เจรจา
