ตอนที่ 307 โดนเอาเปรียบ
เมื่อเห็นนางไม่กล่าวตอบ จู่ๆ เขาก็หัวเราะขึ้นมา แล้วเลิกคิ้วถามว่า “เป็นอะไรไป เมื่อครู่เจ้าบอกว่ามั่นใจในวิชาแพทย์ของตนเอง แค่เวลาเพียงพริบตาเท่านั้น เจ้าก็กลัวแล้วหรือ”
ไป๋จื่อเชิดหน้าขึ้น “กลัว? ใครกลัวกัน ข้าไม่ได้กลัวเสียหน่อย ข้าบอกแล้วว่าเจ้าจะต้องฟื้นความทรงจำกลับมาได้อย่างแน่นอน”
“เจ้ารับปาก?” หูเฟิงถาม
“รับปากอะไร” ไป๋จื่อทำเป็นไขสือ
หูเฟิงแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงเสียเลย “เจ้าไม่รับปาก ข้าก็ไม่ดื่มยา ข้าไม่อาจทำการทดลองของเจ้าโดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทน ใครจะรู้ว่าดื่มยานี้ลงไปแล้วจะมีผลข้างเคียงอะไรหรือไม่ ข้าดื่มเฉยๆ ไม่ได้หรอก หากรักษาหาย พวกเรามีแต่ได้กับได้ แต่หากรักษาไม่หาย เจ้าย่อมต้องรับผิดชอบอะไรบ้าง”
รับผิดชอบอะไรบ้าง?
นางก้มหน้าลงมองตัวเอง “ดังนั้นหากรักษาไม่หาย ข้าก็ต้องรับผิดชอบด้วยตัวข้าหรือ”
เมื่อเห็นนางไม่พูดอะไรออกมาอีก เขาก็พลันนวดศีรษะ ขณะเดียวกันก็ขมวดคิ้วด้วย
“เจ้าเป็นอะไรไป” นางถาม
หูเฟิงลอบมองนางจากช่องเล็กๆ ของดวงตา แสร้งทำหน้าตาเจ็บปวดรวดร้าว “ปวดหัว…” เดิมทีเขาปวดหัวอยู่แล้ว เพียงแต่เขาไม่อยากแสดงออกทางสีหน้า บัดนี้เขาอยากบีบให้นางตัดสินใจโดยเร็วก็เท่านั้น
ไป๋จื่อกลัวว่าเขาจะอาการหนัก ในใจคิดว่าถึงอย่างไรเขาดื่มยาสามชุดแล้วก็จะหาย ตอนนี้รับปากเขาไปก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงคำสัญญาที่ไม่อา
