จทำให้เป็นจริงได้อยู่แล้ว
“ได้ ข้ารับปากเจ้า ตอนนี้เจ้าดื่มยาได้แล้วใช่หรือไม่” นางถาม
หูเฟิงสายหน้า “รับคำคงไม่พอ เจ้าต้องเขียนด้วย”
เด็กสาวหมดหนทางกับเขาแล้ว ตอนนี้เขาหมือนเด็กน้อยป่วยหนักคนหนึ่ง ที่พี่สาวพยาบาลต้องทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อหลอกล่อให้เขากินยาอย่างไรอย่างนั้น
“ได้ ข้าจะเขียน ตามใจเจ้า!” นางหาพู่กันและหมึกจากลิ้นชักภายในห้อง ทว่านางไม่ถนัดเขียนหนังสือด้วยพู่กันเช่นนี้ ตัวหนังสือที่ได้ออกมาจึงเหมือนไก่เขี่ย แต่ถึงอย่างไรก็ยังถือว่าชัดเจน เข้าใจได้
หูเฟิงรับกระดาษที่นางส่งมาให้ แล้วอ่านออกเสียงทีละตัวอักษร “ไป๋จื่อสัญญากับหูเฟิง หากรักษาอาการความจำเสื่อมไม่ได้ จะใช้ร่างกายชดใช้ และจะไม่บ่นเลยสักคำ”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ แต่จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นมากัดนิ้วของตนเอง ปล่อยให้เลือดสดซึมออกมา
ไป๋จื่อรีบถาม “เจ้าทำอะไรน่ะ?”
เขาจับมือของนาง ก่อนจะจับไปถึงนิ้วมือของนาง เพื่อทาบนิ้วมือของนางลงบนเลือดของเขา จากนั้นก็ประทับรอยเลือดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว
“เรียบร้อย” เขายิ้มขณะพับกระดาษ ก่อนจะใส่มันไว้ในอกเสื้อ
ไป๋จื่อพลันมีความรู้สึกเหมือนถูกหลอก…
“ยังตะลึงอะไรอยู่อีก นำยามาสิ!” หูเฟิงพูดกับไป๋จื่อที่กำลังเหม่อ
“อ้อ!” นางยังมึนงงอยู่เล็กน้อย สมองสั่งการไม่ทัน ได้แต่ส่งยาให้ชายหนุ่มอย่างทื่อๆ มองเขาดื่มยารวดเดียวจนเกลี้ยงทั้งอย่างนั้น…สุดท้ายนางก็ยกถ้วยเปล่าออกไปทั้งๆ ที่ยังเหม่อลอย ยิ่งคิดก
