็ยิ่งรู้สึกแปลก
‘ไม่ถูกต้อง ข้ารักษาให้เขา แต่ไหนแต่ไรไม่เคยรับเงินสักเฉียน เขามีสิทธิ์อะไรให้ข้าใช้ร่างกายชดใช้’
ชดใช้หนี้อะไรกัน
ที่สำคัญที่สุดก็คือ อาการความจำเสื่อมจะหายได้หรือไม่ ไม่ใช่ว่าใครบอกว่าหายก็ใช้ได้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะบอกได้ว่ารักษาหายหรือไม่ หากความจริงรักษาหายแล้ว แต่เขาหลอกว่ารักษาไม่หาย เช่นนั้นนางไม่เท่ากับเป็นคนใบ้กินหวงเหลียน[1] ขมแต่พูดไม่ออกหรือ
ไม่ได้การ เขาให้เขาพูดเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง นางยอมให้ใครเอาเปรียบเช่นนี้ได้ตั้งแต่เมื่อใด
ทว่าเพิ่งถึงประตูห้องของหูเฟิง นางก็นึกถึงภาพที่เขาเสียสละตนเองเพื่อช่วยนางก่อนหน้านี้ นึกถึงความเจ็บปวดที่เขาต้องทุกข์ทนในตอนนี้ จนสุดท้ายนางก็ตัดใจไม่ลง
ช่างเถอะ รอเขาหายแล้วค่อยให้เขาพูดให้ชัดเจนแล้วกัน
หูเฟิงนอนทันทีที่ดื่มยาเสร็จ ไป๋จื่อเองก็กลับไปพักผ่อนที่เรือน นางเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ครั้นหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย นางหลับไปทั้งๆ ที่ยังไม่ได้กินข้าวเย็น หลับไปจนถึงยามฟ้าสางของวันรุ่งขึ้น
……….
ตอนที่ 308 จำอะไรได้บ้างหรือไม่
จ้าวหลานนั่งเย็บปลอกผ้านวมอยู่ในเรือน เมื่อเห็นบุตรสาวตื่นแล้ว นางก็รีบเข้าไปจับหน้าผากของเด็กสาวทันที “ขอบคุณฟ้าดิน ในที่สุดไข้ก็ลงแล้ว”
ไป๋จื่อลุกขึ้นนั่ง รู้สึกว่าร่างกายผิดปกติ “เมื่อคืนข้าไข้ขึ้นหรือ”
ผู้เป็นมารดาพยักหน้า “ใช่น่ะสิ ตัวร้อนทั้งคืน ข้าปลุกเจ้าก็ไม่ยอมตื่น ทำเอาข้าร้อนใจแทบตาย”
เด็
