ย็นและไม่หวั่นเกรงมัน มันกลับจะไม่กล้าจู่โจมง่ายๆ
ทว่าไม่จู่โจมง่ายๆ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่จู่โจม
เสือตาลอยไม่ได้มีความอดทนเท่ามนุษย์อย่างเห็นได้ชัด มันคล้ายกับหิวแล้ว มองอาหารกลางวันอันเลิศรสตรงหน้า ไม่อยากรออีกต่อไป
ไป๋จื่อเห็นเสือห้อตะบึงเข้ามา ทว่านางยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ จนกระทั่งมันกระโจนตัวใส่นางแล้ว ร่างกายของนางถึงจะเริ่มเอนลงไปทางด้านหลัง ขณะเดียวกันก็ยกแขนขึ้นแทงมีดผ่าตัดใส่คอของมันอย่างแม่นยำ
นางมีโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้น จึงจำเป็นต้องจู่โจมให้ถูกจุด ไม่เช่นนั้นวันนี้นางคงไม่รอดพ้นจากปากเสือได้อย่างแน่นอน
ความรู้สึกที่มีดคมๆ ทะลุเนื้อหนังนี้ นางช่างคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง เลือดสดอุ่นๆ สาดกระเซ็นเต็มศีรษะและใบหน้าของนาง เสือที่กระโจนตัวอยู่กลางอากาศร่วงลงโดยพลัน กระแทกใส่ตัวนางพอดิบพอดี เสือตัวใหญ่ที่หนักอย่างน้อยสองถึงสามร้อยชั่งกระแทกใส่เช่นนี้ เกือบจะทำให้กระดูกทั่วร่างกายเล็กจ้อยนี้ของนางแยกออกจากกันเลยทีเดียว
ที่โชคร้ายยิ่งกว่านั้นก็คือ เสือยังไม่ตาย มันยังคงต่อสู้กับความตาย คิดจะลุกขึ้นยืนอีกครั้งไม่ยอมหยุด แต่กลับล้มเหลวเสียทุกครั้งไป ร่างกายยักษ์ใหญ่ของมันได้แต่ล้มลงเบื้องหน้า ทุกครั้งล้วนกระแทกร่างกายของไป๋จื่อ กระแทกจนนางตาลายเวียนศีรษะ ขนและหนังส่งกลิ่นเหม็นของมันโชยเข้าจมูกนาง กลิ่นนี้…ชาตินี้นางไม่ขอสัมผัสอีกเป็นครั้งที่สอง
ขณะที่นางกำลังคิดว่าแม้จะฆ่าเสือได้
