แล้ว แต่ก็ต้องถูกมันที่ใกล้จะตายบดขยี้ไปด้วย อาอู่ก็พลันปรากฏตัว เขามองเห็นมีดดาบอยู่บนพื้น และมือโชกเลือดที่กำลังพยายามดันเสือออกอยู่ใต้ร่างของมัน
อาอู่รู้สึกหวั่นใจในทันที เขาร้องตะโกนด้วยความโมโห พร้อมกันนั้นก็พุ่งเข้าไปเตะเสือ จนมันพลิกตัวไปอยู่ด้านข้าง
เขารีบประคองไป๋จื่อที่มีเลือดเปื้อนเต็มหน้าขึ้นมา “แม่นางไป๋ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”
ไป๋จื่อหอบหายใจอย่างหนัก ความรู้สึกที่ได้หายใจเต็มปอดช่างดีเหลือเกิน นางยกมือขึ้นโบก “มะ ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร”
อาอู่มองเลือดเต็มหน้า เต็มศีรษะของนาง เขาร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา “เจ้ายังบอกว่าไม่เป็นอะไรอีก เลือดออกมากขนาดนี้ ไป ข้าจะแบกเจ้ากลับไปหาหมอ”
เด็กสาวคว้ามือของอาอู่ไว้ พลางยิ้มกล่าว “ข้าไม่เป็นไรจริงๆ นี่ไม่ใช่เลือดของข้า”
อีกฝ่ายพลันตะลึงงัน ไม่ใช่เลือดของนาง เลือดเต็มหน้า เต็มตัวนี้ไม่ใช่ของนาง เช่นนั้นแล้วเป็นของใคร
……….
ตอนที่ 302 โชคดีไม่น้อย
เขาหันไปมองเสือที่ตนเองเตะไปข้างๆ เสือหมดลมหายใจไปแล้ว มีเลือดปริมาณมากไหลมาจากตรงคอของมัน โดยมีมีดขนาดเล็กที่โชกเลือดปักคาอยู่ตรงนั้น
ขณะนี้ไป๋จื่อหายใจเป็นปกติแล้ว ในอกเสื้อของนางไม่มีผ้าเช็ดหน้า จึงจำต้องยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเลือดบนใบหน้าเล็กน้อย
“เจ้าไม่เป็นไรจริงๆ ใช่หรือไม่” อาอู่ตกใจมาก ไป๋จื่อไม่เป็นวรยุทธ์ เขาแน่ใจในเรื่องนี้มาก ทว่าไป๋จื่อที่ไม่เป็นวรยุทธ์ กลับฆ่าเส
