วี๋ม่านน่าจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุของไป๋จื่ออย่างแน่นอน
ไม่ว่าจะเป็นใคร เขาจะต้องหาฆาตกรที่อยู่เบื้องหลังให้เจอ เพื่อทวงความยุติธรรมให้กับไป๋จื่อ
เขากลับไปที่หน้าเตียงผู้ป่วย อัตราการเต้นของหัวใจบนจอมอนิเตอร์กลับมาอยู่ที่ห้าสิบดังเดิม ตัวเลขทั้งหมดกลับไปเป็นเหมือนก่อนหน้านี้ ราวกับว่าไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาก่อน
…
“ยาโถว ตื่น ตื่นเร็ว!” หูเฟิงเขย่าร่างของไป๋จื่ออย่างเอาเป็นเอาตาย เด็กสาวนางนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป หลังจากแอบอิงอยู่ในอกของเขาหลับไป ร่างกายของนางก็เย็นขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจก็อ่อนลงเรื่อยๆ
ไป๋จื่อค่อยๆ ลืมตาขึ้น นางเห็นใบหน้าหล่อเหลาอันคุ้นตาของหูเฟิง ดวงตาคู่นั้นอยู่ภายใต้เงาสะท้อนของแสงไฟ ราวกับอัญมณีสีดำที่มีเวทมนตร์
สีหน้าของเขาดูร้อนใจ ครั้นเห็นนางตื่นขึ้นมาแล้ว เขาก็พลันโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด
นางมองเขาด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้นหรือ”
หูเฟิงส่ายหน้า “ไม่รู้สิ หลังจากเจ้าหลับไป ร่างกายของเจ้าก็เย็นลงเรื่อยๆ ลมหายใจของเจ้าเอาแต่อ่อนลง ราวกับว่าถูกคนแทงด้วยมีด สัญญาณชีพมีแต่ความอ่อนแออย่างไรอย่างนั้น”
ไป๋จื่อไม่เข้าใจว่าเหตุใดถึงเป็นเช่นนั้น วันขึ้นสิบห้าค่ำ เป็นวันที่นางหลับอยู่ในกระสวยของโครงการเดินทางด้วยจิต เป็นวันที่นางมายังโลกใบนี้
ในคืนวันขึ้นสิบห้าค่ำ ขอเพียงนางหลับใหล ก็จะกลับไปยังโลกก่อน นางในโลกนั้นยังไม่ตาย ไม่ใช่สิ น่าจะยังไม่ตายอย่างสมบูรณ์มากกว่า
และข
