อเพียงไป๋จื่อที่อยู่ทางนี้ตื่นขึ้นมา นางก็จะกลับมาอีกครั้ง
แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่
นางสั่นศีรษะ คราวนี้ถึงจะพบว่าตนเองนอนอยู่บนขาของหูเฟิง และมือข้างหนึ่งของหูเฟิงกอดเอวนางเอาไว้
ท่านี้…อืม…ออกจะแปลกอยู่บ้าง
เด็กสาวรีบลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะกระแอมเบาๆ สองเสียง เพื่อปกปิดความเขินอายของตนเอง “ไม่รู้ว่าตอนนี้แม่ข้าและท่านลุงหูเป็นอย่างไรบ้าง พวกเขาไม่กลับไป พวกเขาต้องเป็นห่วงมากแน่”
หูเฟิงไม่ได้พูดอะไร ในใจเขารู้สึกกังวลเช่นเดียวกัน เขารู้จักนิสัยผู้เป็นบิดาดี ขอเพียงเขากลับบ้านช้า ก็จะต้องมารอเขาที่หน้าหมู่บ้าน ไม่ว่านานเพียงใดก็จะรอ
“เมื่อฟ้าสว่างพวกเขาก็กลับไปกันเถอะ ที่นี่น่าจะมีทางออกไป” หูเฟิงกล่าวเสียงเบา
ไป๋จื่อพยักหน้า “ต้องมีแน่นอน ข้าเห็นรอยเท้าปศุสัตว์และคนอยู่ใต้ต้นไม้ แถวนี้อาจจะมีหมู่บ้านก็ได้นะ”
……….
ตอนที่ 292 ตามหาคน
เมื่อหูจ่างหลินตื่นขึ้นหลังจากนอนกลางวัน ขณะคิดจะไปดูที่ดินก่อสร้างของจ้าวหลานสักหน่อย เขาเพิ่งเดินออกจากประตูลานบ้าน ก็เห็นรถม้าถลันมาทางเขาอย่างบ้าคลั่ง เขาจึงเบี่ยงตัวหลบ รอดพ้นจากการชนของรถม้าไปอย่างหวุดหวิด
ม้าหยุดอยู่ข้างหน้าไม่ไกล ในปากส่งเสียงพ่นลมที่ไม่ธรรมดาออกมา
เขารีบเข้าไปตรวจสอบดู พร้อมกันนั้นก็เรียกชื่อของหูเฟิงไปด้วย ทว่ากลับไม่มีใครตอบ
หูจ่างหลินเห็นเพียงบนก้นม้ามีธนูอยู่ดอกหนึ่ง เลือดสดๆ ไหลทอดยาวจากบาดแผลลงมา
“น่ะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
