ระด้าง รสชาติสดหวานก็จะหายไปด้วยเช่นกัน”
ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง หูเฟิงเข้าใจแล้ว ก่อนหน้านี้ไป๋จื่อเคยพูดว่า การทำอาหารไม่ใช่ว่าขั้นตอนถูกต้องก็ใช้ได้ ยังต้องศึกษาการควบคุมไฟให้ได้ ควรลงกระทะเมื่อใด ควรผัดเมื่อใด ใส่เครื่องปรุงเมื่อใด ต้องยกหม้อขึ้นเมื่อใด สิ่งเหล่านี้ต้องทำความเข้าใจอย่างละเอียด มิน่าเล่าตอนที่เขาลองทำอาหารเมื่อก่อน ถึงได้ล้มเหลวอยู่ตลอด แม้จะทำตามขั้นตอนที่ท่านพ่อสอนอย่างเคร่งครัด ทว่ารสชาติที่ได้กลับกินได้ยากเย็นนัก
เทียบกับกุ้งมังกรแล้ว เนื้อปลาจี๋ไม่ได้หอมหวานขนาดนั้น แม้เนื้อของมันจะนุ่ม แต่กลับกินยากเพราะก้างเยอะ ยิ่งไม่มีเครื่องปรุงด้วยแล้ว ทั้งยังไม่มีรสชาติสดหวานเช่นกุ้งมังกร หูเฟิงกินเข้าไปคำหนึ่งแล้วก็ไม่อยากกินอีก
เขารู้สึกเวียนหัวอย่างมาก เปลือกตาเริ่มล้า จึงนอนคว่ำลงหลับตาพักผ่อนสักครู่ ถือโอกาสนอนหลับตอนที่ฟ้ายังสว่าง เพราะเขาจำเป็นต้องตื่นเต็มที่ในเวลากลางคืน หากพบเจอสัตว์ป่าเข้า ไป๋จื่อตัวเล็กแค่นี้จะไปสู้กับมันได้อย่างไร
ดวงตะวันอบอุ่นค่อยๆ ลาลับ ร่างกายของหูเฟิงเริ่มร้อนลวกขึ้นอย่างต่อเนื่อง เขาส่งเสียงละเมอฟังไม่ได้ศัพท์ออกมาอยู่ตลอด หลับไม่สนิท และไม่รู้ว่ากำลังฝันถึงอะไรอยู่บ้าง
ไป๋จื่อเห็นว่าท้องฟ้ามืดลงเรื่อยๆ จึงถือโอกาสตอนที่ในหุบเขายังพอมีแสงสว่างอยู่บ้าง ไปเก็บฟืนมาอีกกองหนึ่ง ยามราตรียาวนาน กองไฟนี้ไม่อาจดับได้เป็นอันขาด
ในศาสตร์การฝังเข
