ใจเถอะ แม้ข้าจะไม่มีประสบการณ์การจับปลา แต่ลำธารนั้นไม่กว้างเท่าไรนัก ข้าจะใช้เสื้อผ้าเป็นเป็นถุง จับปลาสองตัวน่าจะไม่มีปัญหา”
หูเฟิงถอดรองเท้าของเขาส่งให้นาง “แม้จะใส่ไม่สบายนัก แต่ใส่ก็ดีกว่าไม่ใส่ ตรงนั้นมีก้อนหินอยู่เยอะ ไม่เช่นนั้นจะเจ็บเท้าเอา”
นางรับรองเท้ามาสวมอย่างสบายใจ แล้วเดินกะโผลกกะเผลกไปทางลำธารเล็กๆ
ชายหนุ่มมองเงาหลังของนาง ภายนอกของนางดูอ้อนแอ้นและบอบบาง ทว่าความจริงแล้วกลับแข็งแกร่งกว่าใคร เด็กสาวเช่นนี้ต้องได้รับความลำบากมามากเพียงใด ถึงได้มีความสามารถมากมายถึงเพียงนี้
เหตุใดเขาถึงไม่เจอนางเร็วกว่านี้สักหน่อย ไม่ไปอยู่ข้างกายของนางเร็วกว่านี้หน่อย ช่วยเหลือนาง ปกป้องนาง
ผ่านไปไม่นานเท่าไรนัก ไป๋จื่อก็หิ้วเสื้อผ้าวิ่งกลับมา นางเปิดห่อเสื้อผ้าตรงหน้าเขาด้วยความตื่นเต้น ภายในนั้นมีปลาจี๋ขนาดเท่าฝ่ามือห้าตัว และยังมีกุ้งมังกรขนาดเล็กตัวสีแดงก่ำอีกเจ็ดแปดตัว
แม้จะบอกว่าเป็นกุ้งมังกร ทว่าขนาดเล็กกว่ากุ้งมังกรที่นางเคยกินในยุคปัจจุบันมากนัก
“เป็นอย่างไร ฝีมือของข้าก็ใช้ได้กระมัง” นางภูมิใจเป็นอย่างมาก ปลาและกุ้งเหล่านี้เพียงพอให้พวกเขาสองคนกิน เห็นทีวันนี้คงไม่ต้องทนหิวแล้ว
ครั้นเห็นนางยิ้มอย่างสดใน เขาก็ยิ้มตามไปด้วย “มีฝีมือจริงๆ แต่จะกินกุ้งกันอย่างไร” ตอนที่เขาลงน้ำจับปลาก่อนหน้านี้ ก็เคยจับกุ้งได้บ้างเหมือนกัน แต่กุ้งพันธุ์นี้แตกต่างกับกุ้งแม่น้ำที่พวกเขาเคยกิน เพร
