จึงยิ้มกล่าว “เด็กเล็กมักไม่ชอบกินยาขม นี่เป็นเรื่องปกติเจ้าค่ะ ตอนเด็กๆ ข้าก็ไม่ชอบกินเช่นกัน ตอนนั้นท่านแม่ของข้าจึงตุ๋นน้ำแกงลูกเดือยปอดหมูให้ข้าถ้วยหนึ่ง แม้จะดูไม่น่ากิน แต่เทียบกับยาขมๆ แล้วก็คล่องคอมากกว่า สรรพคุณใกล้เคียงกับยาเลยทีเดียว กินอยู่สองสามครั้งก็เห็นผลชัดเจนแล้วเจ้าค่ะ หากท่านหมอซ่งเชื่อข้าก็นำไปลองดูได้”
ซ่งซานเฉียนรีบถาม “แม่ของเจ้าเป็นคนเขียนใบสั่งยานี้หรือ”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่ใช่เจ้าค่ะ น้ำแกงลูกเดือยปอดหมูเป็นเพียงวิธีการรักษาด้วยอาหาร ไม่ใช่ยาจริงๆ เอาล่ะ พวกข้ายังมีธุระอีก ขอลาก่อนนะเจ้าคะ”
หลังนางออกจากโถงสมุนไพรไปพร้อมกับหูเฟิง หมอซ่งก็เหม่อมองอยู่นาน เขารู้สึกว่าพบความลับอะไรบางอย่างเข้า ทว่าไม่อาจแน่ใจได้ว่ามันคืออะไรในทันที
เด็กสาวยังคงรู้สึกไม่พอใจ จึงพาหูเฟิงไปหาร้านสมุนไพรในเมืองอื่นๆ เสียรอบหนึ่ง ทว่าก็เป็นอย่างที่หมอซ่งพูด ไม่มีที่ใดขายปลิงและลิ่น พวกเขาแม้กระทั่งไม่รู้จักสมุนไพรสองชนิดนี้ด้วยซ้ำ…
ระหว่างทางกลับหมู่บ้านหวงถัว หูเฟิงเห็นไป๋จื่อยังคงมีสีหน้าสบายใจเช่นขามา เขาหาความกังวลเพราะซื้อยาได้ไม่ครบจากบนใบหน้าของนางไม่ได้เลยสักนิด
ความกังวลของเขาจึงหายไปในพริบตาเช่นกัน “ดูท่าเจ้าจะมีวิธีอื่นแล้ว”
ไป๋จื่อเลิกคิ้ว “เหตุใดถึงพูดเช่นนั้น”
หูเฟิงบังคับรถม้าอย่างสบายๆ สายตามองทุ่งนาสีเหลืองทองกว้างใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุด แววตาสีดำหยั่งลึกไปแสนไกล “แม
