นี้ ข้าคิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะลงมือโดยไม่ถามอะไรให้แน่ชัดเสียก่อน เป็นข้าที่ไม่เข้มงวดกับเขาเอง”
ไป๋จื่อพยักหน้า “เป็นท่านที่ไม่เข้มงวดจริงๆ”
ครั้นเห็นเมิ่งหนานมองนางด้วยความประหลาดใจ นางก็ยิ้มว่า “ท่านอาจจะพูดเพราะมารยาท หรือท่านอาจจะรู้สึกผิด ทว่าปกติแล้วองครักษ์เหล่านี้ไม่ได้ติดตามอยู่ข้างกายท่าน ไม่ได้รับการชี้แนะจากท่าน ท่านจึงไม่เข้าใจรูปแบบการทำงานของพวกเขา ความผิดนี้ท่านต้องเป็นคนรับ”
“ข้าจะบอกท่านให้นะเจ้าคะ ท่านบ่ายเบี่ยงความผิดนี้ไม่ได้แม้สักนิด พวกเขาเป็นองครักษ์ของสกุลเมิ่ง ส่วนท่านเป็นคุณชายของสกุลเมิ่ง ทุกคำพูดและการกระทำของพวกเขาล้วนเป็นตัวแทนของสกุลเมิ่ง ของท่าน เมิ่งหนาน”
“พวกเขากล้าใช้ความรุนแรงตามใจชอบ ย่อมเป็นเพราะพวกเขามีอำนาจ และอำนาจนี้ก็มาจากสกุลเมิ่งแห่งเมืองหลวง ชาวบ้านที่ถูกพวกเขาทุบตีและรังแกไม่รู้ว่าพวกเขาชื่อว่าอะไร รู้เพียงว่าพวกเขาเป็นองครักษ์ของสกุลเมิ่ง ทุกอย่างที่พวกเขาทำล้วนมาจากการชี้นำของสกุลเมิ่ง ท่านว่าถูกต้องหรือไม่”
เมิ่งหนานอยากพูดว่าไม่ถูกต้อง ทุกคนในสกุลเมิ่งของพวกเขาล้วนอ่อนโยน แต่ไหนแต่ไรไม่เคยชี้นำให้องครักษ์รังแกชาวบ้าน แต่เมื่อความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า แล้วเขายังจะพูดอะไรได้อีกเล่า
เขาเองก็คิดไม่ถึงเช่นกัน ว่าเหล่าองครักษ์ที่เคารพนบนอบต่อหน้าเขาในทุกเมื่อ ครั้นพบเจอกับชาวบ้านธรรมดาทั่วไปแล้ว จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้
หรือไม
