่ใช่ว่าเขาคิดไม่ถึง ทว่าแต่ไหนแต่ไรไม่เคยคิดถึงเลยต่างหาก
ยิ่งไปกว่านั้น เขายิ่งไม่เคยใส่ใจว่าก่อนที่เขาจะพบไป๋จื่อ เขาเคยเห็นชาวบ้านตามท้องถนนที่สวมเสื้อผ้ามอซออยู่ในสายตาสักคนหรือไม่
เมิ่งหนานกล่าวกับไป๋จื่อ “ข้าเข้าใจความหมายของเจ้า จากนี้จ้าจะไม่ให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำสองเป็นอันขาด”
ใบหน้าบึ้งตึงของไป๋จื่อพลันปรากฏรอยยิ้ม “เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว ข้านำเสบียงอาหารมาให้พวกท่านเล็กน้อย พวกท่านจะได้มีอาหารกินระหว่างทาง” ครั้นกล่าวจบ นางก็หมุนกายเดินไปยังรถม้าของตนเอง
จินเสี่ยวอันรีบเรียกองครักษ์สองคนให้ตามไปช่วย เพื่อยกอาหารสองกล่องใหญ่ที่ไป๋จื่อวางไว้ในรถม้าออกมา
“ไปวางไว้ที่รถข้า” เมิ่งหนานกล่าว
องครักษ์จินดีใจเป็นอย่างยิ่ง เช้าวันนี้เขากินข้าวเช้าของที่ว่าการอำเภอ ขณะนั้นเอาแต่คิดถึงเรื่องนี้ตลอดเวลา แม้ปากของคุณชายจะบอกว่าไม่ต้องการให้ไป๋จื่อมาส่ง แต่ในใจของคุณชายจะต้องอยากพบหน้านางอีกสักครั้งอย่างแน่นอน เพียงแต่อายเกินกว่าจะเอ่ยปากก็เท่านั้น
คิดไม่ถึงเลยว่าเพิ่งออกจากเมือง แม่นางไป๋ก็รออยู่ที่นี่แล้ว อีกทั้งยังนำอาหารที่นางทำด้วยตนเองมาด้วย
……….
ตอนที่ 280 เมิ่งหนานมอบหยก
ไป๋จื่อกล่าวกับเมิ่งหนาน ผู้ที่บัดนี้มีสีหน้าอาลัยอาวรณ์นัก “รีบขึ้นรถเถอะเจ้าค่ะ อย่าได้เสียเวลาอีกเลย”
เมิ่งหนานนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน คิดเรื่องต่างๆ มากมาย เขามีอะไรอยากจะพูดกับไป๋จื่ออย่างมหาศาล
