ชัน ซำเล้ง[1] ปลิง ลิ่น? นี่คือใบสั่งยาอะไรกัน” ผู้ดูแลร้านไม่เคยเห็นใบสั่งยาพรรค์นี้มาก่อน จึงรู้สึกแปลกใจมากจริงๆ
ไป๋จื่อยิ้มจาง “ท่านไม่ต้องสนใจหรอกว่าเป็นใบสั่งยาอะไร จัดให้ข้าตามนั้นก็พอเจ้าค่ะ”
ผู้ดูแลร้านส่ายหน้า “ข้ามีขมิ้นชันกับซำเล้ง ทว่าไม่มีปลิงกับลิ่นหรอก ของพรรค์นี้ใส่ลงไปในยาได้ด้วยหรือ”
เด็กสาวผิดหวังอย่างมาก ที่นี่คือร้านสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในเมืองชิงหยวน หากซื้อยาจากที่นี่ไม่ได้อย่างครบถ้วน ไปที่อื่นก็ไม่มีทางซื้อได้อย่างแน่นอน
ทันใดนั้น ซ่งซานเฉียนก็ถือล่วมยาเข้ามา ท่าทางของเขาดูรีบร้อนทีเดียว ตรงขมับมีเม็ดเหงื่อผุดออกมาด้วย
เจ้าของร้านรีบเรียกเขา “ท่านหมอซ่ง รบกวนท่านดูใบสั่งยานี้หน่อยขอรับ”
ซ่งซานเฉียนเป็นหมอ ส่วนเจ้าของร้านมีหน้าที่เจียดยาเท่านั้น เขาพอรู้จักสมุนไพรและแยกแยะได้ ทว่าเขากลับไม่เชี่ยวชาญศาสตร์ของสมุนไพรดีเท่าหมอซ่ง
สีหน้าของซ่งซานเฉียนไม่ค่อยดีเท่าไร เดิมทีเขาอยากเข้าไปด้านใน ทว่าเจ้าของร้านเรียกเขาไว้ อีกทั้งยังมีคนนอกอยู่ด้วย คงไม่เป็นการดีถ้าหากจะไม่ไว้หน้าอีกฝ่าย เขาจึงทำได้เพียงวางล่วมยาลง แล้วก้าวเข้าไปรับใบสั่งยาที่เจ้าของร้านส่งให้
[1] ซำเล้ง ชื่อสมุนไพรชนิดหนึ่ง มีสรรพคุณช่วยกระจายเลือด ช่วยให้ลมปราณไหลเวียนดี มีรสขมและเผ็ดร้อนปานกลาง
