นางก็เพียงแค่ตบหน้าของหลิวซื่อครั้งเดียวเท่านั้น ตอนนี้นางกับไป๋จื่อมีชีวิตที่ดีแล้ว ยังจะไปยุ่งเกี่ยวกับหญิงชราอีกหรือ พูดอย่างไรก็ไม่น่าเชื่อเอาเสียเลย
หัวหน้าหมู่บ้านถามจ้าวหลาน “เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
จ้าวหลานถอนใจเสียงหนึ่ง “ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าไม่ได้แตะต้องนางแม้แต่ปลายเล็บ นางอยากจะหลอกเอาเงินจากข้า ท่านอย่าได้ติดกับนางนะเจ้าคะ”
หลิวซื่อพูดเสียงแหลมในทันที “เจ้าบอกว่าใครหลอกเอาเงิน เจ้าน่ะทำเป็นพูดดี แต่ตนเองตีผู้อื่นแท้ๆ เป็นอะไรไป กล้าทำแต่ไม่กล้ายอมรับหรือ”
จ้าวหลานอยากจะโต้แย้ง ทว่าหัวหน้าหมู่บ้านกลับบอกให้นางอย่าเพิ่งพูด ก่อนที่เขาจะกล่าวกับหลิวซื่อว่า “เจ้ายืนอยู่ห่างๆ ก่อน ข้าจะถามเอง”
“ท่านจะถามก็ถามสิ เหตุใดต้องให้ข้าไปอยู่ไกลๆ ด้วย” หลิวซื่อไม่ยอม
หัวหน้าหมู่บ้านมุ่นคิ้ว กล่าวเสียงแข็ง “ข้าให้เจ้าไปยืนไกลๆ ก็ไปเถอะ ไหนเลยจะต้องพูดมากเช่นนี้ หากไม่อยากฟังที่ข้าจะพูด เช่นนั้นข้าก็จะไปแล้ว”
คนที่ช่วยพวกนางได้ในขณะนี้มีเพียงหัวหน้าหมู่บ้าน หลิวซื่อไม่กล้าผิดใจกับเขา จึงทำได้เพียงถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ไปยืนอยู่อีกด้านหนึ่งของรถเข็น
เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านเห็นหลิวซื่อเดินไปแล้ว คราวนี้เขาถึงจะนั่งยองลงตรงหน้าของหญิงชรา “เจ้าบอกว่าจ้าวหลานตีเจ้า เช่นนั้นเจ้าบอกมาหน่อยสิ ว่าจ้าวหลานตีเจ้าที่ตรงไหน และเจ้าบาดเจ็บที่ตรงไหน”
หญิงชราชี้ที่แขนของตนเอง “นางหยิกแขนของข้าก่อน จากน
