ั้นก็ผลักข้าให้ล้มลงกับพื้น ล้มจนเอวและขาของข้าแทบจะแยกออกจากกันอยู่แล้ว แต่นั่นยังไม่หมดนะ นางยังใช้เท้าเตะขาอีกสองสามครั้ง ข้าเจ็บปวดไปหมดแล้ว หากท่านมาช้ากว่านี้ ข้าคงจนทนไม่ไหวแล้วกระมัง”
หัวหน้าหมู่บ้านพิจารณาเสื้อผ้าของนาง พลางพูดว่า “เจ้าบอกว่าจ้าวหลานเตะเจ้า? เตะที่ตรงไหน เหตุใดบนเสื้อผ้าของเจ้าจึงแทบไม่มีรอยดินอยู่เลยเล่า”
“มีสิๆ จะไม่มีได้อย่างไร แต่ข้าเป็นคนรักสะอาดมาก เมื่อครู่จึงปัดทิ้งไปหมดแล้ว” หญิงชรารีบกล่าว
หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้า แล้วหันไปมองอาอู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะนึกถึงคำพูดของหลิวซื่อระหว่างทางมาที่นี่ได้ เหมือนนางจะพูดว่าอาอู่ก็ลงไม้ลงมือด้วยเช่นกัน
เขาถามอีก “มีเพียงจ้าวหลานตีเจ้ารึ ยังมีคนอื่นอีกหรือไม่”
หญิงชราส่ายหน้า “ไม่มีแล้ว มีแต่จ้าวหลานที่ตีข้า ไม่มีคนอื่นอีก หากมีคนอื่นเอง ข้าจะยังรักษาชีวิตแก่ๆ ของข้าไว้ได้อยู่หรือ?”
หัวหน้าหมู่บ้านมีแผนในใจแล้ว เขาผุดลุกขึ้น แล้วเดินไปถึงเบื้องหน้าของหลิวซื่อ ถามนางว่า “ไหนเจ้าพูดสิ ว่าจ้าวหลานตีแม่สามีของเจ้าอย่างไร”
“จะตีอย่างไรได้อีก นางก็พุ่งเข้ามาทั้งตบและเตะ โชคดีที่ข้าวิ่งเร็ว ไม่เช่นนั้นข้าก็อาจจะไม่ได้มายืนพูดอยู่ตรงนี้กับท่านเช่นกัน” หลิวซื่อกล่าว
“ใช้วิธีตบและเตะอย่างไร เจ้าพูดมาให้ละเอียดหน่อย” หัวหน้าหมู่บ้านถาม
หลิวซื่อคิดว่าหัวหน้าหมู่บ้านกำลังยืนยันสถานการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น หากพูดทุกอย่างให้
