หลับอยู่ในห้องของตนเอง เมื่อได้ยินเสียงเอะอะดังลั่นบ้าน เขาจึงลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะพบว่าในห้องของท่านพ่อและท่านแม่จุดตะเกียงไว้ นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หรือท่านพ่อจะนำแตงกดินกลับมาแล้ว พวกเขากำลังกินมันโดยที่ไม่มีเขาหรือนี่
เด็กหนุ่มรีบถลันไปที่ห้องของพวกเขา แต่ก็เห็นเพียงท่านพ่อนอนโอดโอยอยู่บนเตียง ส่วนท่านแม่น้ำตานองหน้าอยู่ข้างๆ พี่ชายของเขาที่ตัวเลอะโคลนจนดูไม่ได้ ส่วนน้าสะใภ้รองมีสีหน้าเคร่งขรึม
“ทุกคนเป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้น” ไป๋เสี่ยวเฟิงเบียดตัวเองเข้าไปถึงหน้าเตียงของเจ้าใหญ่
เมื่อเห็นบุตรชายคนสุดท้องเข้ามา หลิวซื่อก็รีบลุกขึ้นจากพื้น ก่อนจะจับมือของเด็กหนุ่มเอาไว้ “เสี่ยวเฟิง พ่อของเจ้าขาหักเพราะหาของกินกับมาให้พวกเรา บัดนี้เขาเจ็บมาก หากยังไม่ตามหมอมารักษาอีก เกรงว่าขาของเขาคงจะต้องพิการแล้ว หากเป็นเช่นนั้นจะทำอย่างไรดี”
ไป๋เสี่ยวเฟิงเลิกคิ้ว “ทำอย่างไร? ขาหักไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร หาหมอมารักษาสิ บาดแผลเช่นแขนและขาหักเช่นนี้ พวกหมอเชี่ยวชาญเป็นอย่างยิ่ง ขอเพียงไม่ใช่บาดแผลที่สาหัสอะไร ส่วนใหญ่แล้วล้วนรักษาได้”
……….
ตอนที่ 256 ใครเป็นขโมย
ไป๋เสี่ยวเฟิงเห็นผู้เป็นมารดาไม่พูดจา เขาก็พูดต่ออีก “นักเรียนในโรงเรียนของข้ามีคนเคยขาหักอยู่สามคน ตอนนี้ต่างก็กระโดดโลดเต้นกันได้ทั้งนั้น ไม่เห็นเป็นอะไรเลย”
ท่าทางพูดจาของเขาดูผ่อนคลายทีเดียว ราวกับว่าผู้อื่นไม่รู้เรื่องรู้
