ตอนที่ 253 เป็นคนหรือผี
เจ้ารองถลึงตาโต กล่าวด้วยโทสะ “เจ้าไม่ไป? แล้วข้าจะหาพ่อเจ้าเจอได้อย่างไร เจ้าไม่นำทางให้ข้า แล้วข้าจะเจอพ่อเจ้าได้หรือ”
ไป๋ต้าเป่าหน้าซีดเผือด ดวงตาตื่นกลัวของเขาใกล้จะมีน้ำตาไหลออกมาแล้ว “แต่ข้ากลัว…ที่นั่นมีงูพิษ งูพิษตัวใหญ่มาก”
ครั้นเจ้ารองได้ยินแล้วก็ยิ่งโมโห “เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก รู้ดีอยู่แล้วว่าที่นั่นมีงู เจ้ายังปล่อยพ่อของเจ้าไว้เช่นนั้น หากไปถึงหลังจากที่พ่อเจ้าโดนงูพิษนั่นกัดแล้วจะทำอย่างไร”
ที่บ้านยากจนเช่นนี้ หากพี่ใหญ่ถูกงูกัดเข้าจริงๆ ก็จำเป็นจะต้องนำเงินออกมาใช้ และไม่รู้ว่าเงินน้อยนิดนั้นจะเพียงพอหรือไม่
ก่อนที่จะแยกบ้าน ย่อมไม่อาจใช้ง่ายเงินจำนวนเล็กน้อยนี้ไปได้ ไม่ได้โดยเด็ดขาด
เจ้ารองตะโกนใส่ไป๋ต้าเป่า “ยังตะลึงลานอะไรอยู่อีก เจ้าอยากให้พ่อของเจ้าตายอยู่ในที่นาจริงๆ ใช่หรือไม่”
หลิวซื่อนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ร้องไห้จนหายใจแทบไม่ทันแล้ว ราวกับตนเองกลายเป็นหญิงหม้ายแล้วอย่างไรอย่างนั้น
หญิงชราได้ยินเสียงร้องไห้ก็พลันโมโหขึ้นมา นางต่อว่าอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก “เหตุใดต้องร้องไห้ด้วย สามีของเจ้ายังไม่ตายเสียหน่อย เจ้าก็ชิงร้องไห้ไปก่อนเสียแล้ว หุบปากเดี๋ยวนี้”
หลิวซื่อถูกแม่สามีตะคอกใส่จนสะดุ้งโหยง ก่อนจะเบิกดวงตาเหม่อลอยเต็มไปด้วยคราบน้ำตามองหญิงชรา
ฝ่ายหญิงชราคร้านจะสนใจนาง จึงหันไปกล่าวกับไป๋ต้าเป่า “ต้าเป่า แม้เจ้าจะตกใจมาก แต่รีบไปหาพ
