ข้าวกินมื้อหน้าเช่นนี้ ตอนนี้เขาเพิ่งจะรู้ถึงความดีของจ้าวหลาน เหตุใดตอนนั้นถึงไม่ตระหนักได้กัน
หากรู้ว่าจะมีวันนี้ ตอนนั้นจ้าวหลานสองแม่ลูกต้องการแยกบ้าน หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรเขาก็ไม่มีทางยินยอม
แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็สายเกินไปแล้ว!
เจ้ารองส่ายหน้า ก่อนจะถอนใจยาวๆ เสียงหนึ่ง “ไม่มีทาง ในสายตาและหัวใจของท่านแม่มีแต่บ้านใหญ่ ไหนเลยจะเห็นหัวข้า!”
จางซื่อแค่นหัวเราะเสียงเย็น “นับว่าเจ้าไม่ถึงกับโง่เง่า เจ้าอย่าได้ออกไปเสี่ยงอันตรายเช่นนั้นเลย อีกอย่าง ไป๋จื่อเป็นคนอย่างไรเจ้ายังมองไม่ออกอีกหรือ เด็กสาวที่ใกล้จะโตเต็มวัย มีคนขโมยแตงดินของนาง นางจะอดกลั้นความโกรธไว้ได้หรือไร คนอื่นข้าไม่รู้หรอก แต่หากนางรู้ว่าเป็นสกุลไป๋ขโมยแตงดินของนาง นางจะต้องไม่ปล่อยพวกเราไว้แน่”
“จริงด้วย ท่าทางความสัมพันธ์ของนางกับใต้เท้าเมิ่งจากที่ว่าการอำเภอจะไม่เลวเลย หากพวกเราขโมยแตงดินของนาง แต่นางจับได้ในภายหลัง นางอาจจะแจ้งเรื่องของพวกเราไปยังที่ว่าการอำเภอก็เป็นได้” เจ้ารองกล่าว
……….
ตอนที่ 250 เป้าหมายสุดท้ายก็คือการแยกบ้าน
จางซื่อพูดต่อ “ดังนั้น พวกเราไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวในเรื่องนี้ จะต้องโยนความรับผิดชอบนี้ไปโดยสิ้นเชิง เมื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาแล้ว พวกเราจะได้ไม่ต้องซวยไปด้วย”
“แต่พวกเราไม่ไป เมื่อพวกเขาได้แตงดินมาก็ย่อมไม่มีส่วนของพวกเรา ถึงเวลานั้นแล้วพวกเราจะกินอะไรเล่า” เจ้ารองถาม
จางซูเหมยก
