นของเจ้า แต่เจ้าต้องรู้ไว้นะ คนไม่มีเกียรติในหมู่บ้านของพวกเราก็ไม่ถมไปเช่นกัน”
ไป๋จื่อเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว เมื่อพูดถึงคนที่ไร้เกียรติ นางก็พลันนึกถึงสกุลไป๋เป็นอันดับแรก คนสกุลไป๋ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าไม่อาย พวกเขาอาจจะมาทำอะไรมิดีมิร้ายกับมันฝรั่งของนางก็ได้
“ตกลงเจ้าค่ะ ข้าจะทำสัญลักษณ์ไว้” นางกลับไปยังที่ดิน ก่อนจะหยิบก้อนหินทำสัญลักษณ์สองสามรูปแบบบนที่ดิน ขอเพียงมีคนแตะต้องมันฝรั่งที่นี่ นางมองสัญลักษณ์เพียงปราดเดียวก็จะรู้
เมื่อพวกเขากลับถึงหมู่บ้านแล้ว ไป๋จื่อก็หยิบห้าสิบทองแดงออกมา ก่อนจะมอบให้หญิงสาวสองคน คนละยี่สิบห้าเหรียญทองแดง พร้อมทั้งมอบมันฝรั่งสองชั่งให้พวกนางด้วย
หญิงสาวทั้งสองดีใจเป็นอย่างยิ่ง “ตกลงกันไว้แล้วว่าจะให้ยี่สิบเหรียญทองแดง เหตุใดถึงเพิ่มมาอีกห้าเหรียญเล่า”
ไป๋จื่อยิ้มกล่าว “วันนี้ลำบากพวกท่านแล้ว ถือเสียว่าเป็นรางวัลในการเก็บเกี่ยววันแรกแล้วกันนะเจ้าคะ ยังมีแตงดินอีกสองชั่งให้พวกท่านนำกลับไปกินด้วย จำไว้นะเจ้าคะ ต้องรีบกินให้หมด หากปล่อยทิ้งไว้นานจนเกินไป แตงดินจะแตกหน่อหรือกลายเป็นสีดำ เช่นนั้นก็ไม่อาจกินได้แล้ว”
หญิงสาวอีกคนหนึ่งพูดต่อ “มิน่าเล่า ทีแรกที่บ้านของบ้านข้าก็ปลูกแตงดินจำนวนหนึ่งเช่นกัน ทั้งบ้านข้ากินเข้าไปไม่น้อยก็ไม่เห็นจะถูกพิษอะไร ตอนที่ได้ยินข่าวลือเช่นนั้น ข้ายังไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำ แต่ต่อมาข่าวลือแพร่สะพัดไปจนทั่ว จนข้าเองก็จำต้อ
