งเชื่อ ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง”
“แตงดินเป็นของดีเจ้าค่ะ พวกท่านอย่าได้ทิ้งขว้างมันเลย” ไป๋จื่อกล่าว
พวกนางสองคนกล่าวขอบคุณแล้วถึงกลับไป ระหว่างทางเบิกบานใจจนยิ้มไม่หุบ พบใครเข้าก็อดพูดโอ้อวดเสียยกหนึ่งไม่ได้
จะไม่ให้พูดอวดได้อย่างไร บางครั้งบุรุษที่บ้านของพวกนางหางานจิปาถะทำ เหนื่อยแทบตายตลอดทั้งวันยังหาเงินไม่ได้มากเท่านี้เลย พวกนางเพียงตามไป๋จื่อไปขุดแตงดินเล็กน้อย ก็ได้เงินมามากมายถึงเพียงนี้แล้ว
ไม่นานเรื่องนี้ก็ไปถึงหูของสกุลไป๋ หญิงชราโกรธจนตาเขียว “นางเด็กน่าตายผู้นี้ ได้กำไรก็ไม่รู้จักคิดถึงท่านลุงทั้งสองคน คิดไม่ถึงเลยว่าจะนำเงินให้คนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันพวกนั้น ช่างน่าโมโหเสียจริง”
หลิวซื่อเติมน้ำมันใส่กองไฟ “ไม่เพียงแค่ให้เงิน ยังให้แตงดินอีกด้วย พวกข้าอยากขอแตงดินของนางมาเล็กน้อยเช่นกัน ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปาก นางก็ทำให้พวกเราอับอายถึงเพียงนี้แล้ว”
……….
ตอนที่ 248 เสนอแยกบ้านอีกครั้ง
เจ้าใหญ่เดินออกมาจากด้านหลัง หน้าง้ำงอ “ท่านแม่ เหตุใดวันนี้ถึงกินผักป่าอีกแล้ว หาอย่างอื่นมากินบ้างไม่ได้เลยหรือ”
ดวงตามีริ้วรอยของหญิงชรามองตาขวางใส่ลูกชายคนโต “หากเจ้าเก่งนักก็ไปหากินเอง หาของสดใหม่มาให้พวกข้าทุกคนกินด้วยเลยก็แล้วกัน”
“ท่านแม่ ใช่ว่าท่านจะไม่มีเงิน เหตุใดต้องทำให้ทุกคนร่วมลำบากไปกับท่านด้วยเล่า ท่านนำเงินออกมาซื้อข้าวสักหน่อยก็ใช้ได้แล้ว” เจ้าใหญ่กล่าว
จางซื่อและเจ้า
