ตอนที่ 239 คนรู้หน้าไม่รู้ใจ
เมื่อออกจากร้านสือเค่อ เมิ่งหนานก็เชิญไป๋จื่อไปนั่งเล่นที่ที่ว่าการอำเภอ
ทว่าไป๋จื่อยังไม่ทันจะตอบว่าไปหรือไม่ หูเฟิงก็กระแอมอย่างแรงเสียงหนึ่ง แล้วใช้สายตาเยือกเย็นมองเด็กสาว แววตาของเขาดูเผินๆ แล้วคล้ายกับไม่ยี่หระ แต่ในสายตาของไป๋จื่อ นั่นกลับเต็มไปด้วยเจตนาข่มขู่มากมายทีเดียว
ไป๋จื่อยิ้มเจื่อน “วันนี้ข้าต้องกลับแล้วเจ้าค่ะ เพราะข้ายังต้องไปหาคนเก็บเกี่ยวแตงดินอีก พรุ่งนี้เถ้าแก่เฉินจะส่งคนไปรับแตงดินแต่เช้า ข้าไม่อาจเที่ยวเล่นได้กระมัง”
เมิ่งหนานรู้สึกผิดหวังอย่างมาก ทว่าก็ได้แต่ตอบรับด้วยความน้อยใจ
รถม้าค่อยๆ เคลื่อนออกไปไกลจากสายตาของพวกเขา ก่อนที่จินเสี่ยวอันจะถอนหายใจยาวเสียงหนึ่ง “คิดไม่ถึงเลยว่าแตงดินจะมีรสชาติเช่นนั้นได้ เกรงว่าคงจะมีแต่แม่นางไป๋ที่มีฝีมือเช่นนี้ เมื่อพวกเราไปจากเมืองชิงหยวนแล้ว ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าทั้งชีวิตนี้จะได้กินอาหารเลิศรสเช่นนี้อีกหรือไม่”
เมิ่งหนานถลึงตามองจินเสี่ยวอันครั้งหนึ่ง แล้วกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “จื่อยาโถวรับปากข้าแล้ว ว่าหลังจากนี้จะไปหาข้าที่เมืองหลวง เจ้าไม่ได้ยินหรือ”
จินเสี่ยวอันอยากพูดนัก เด็กสาวพูดไว้ว่าหากไปเมืองหลวง จะต้องไปหาเขาอย่างแน่นอน แต่หากนางไม่ไปเมืองหลวงเล่า
แต่เมื่อเห็นท่าทางของคุณชาย เขาก็ไม่อยากพูดในแง่ลบ ไม่เช่นนั้นเมิ่งหนานจะต้องรู้สึกผิดหวังอีกครั้งอย่างแน่นอน
ขณะที่ผ่านถนนอันคึกคัก ไป
