๋จื่อก็เสนอว่าให้ซื้อของสักเล็กน้อยก่อนกลับไป หูเฟิงจึงจอดรถตรงหัวโค้งถนน ที่นี่มีคนทำงานดูแลรถม้าโดยเฉพาะ เพื่อให้สะดวกต่อเจ้าของรถที่อยากไปซื้องในตลาด และไม่ต้องกลัวว่ารถม้าจะถูกผู้ใดขโมยไป
เมื่อรถม้าหยุดลง ก็มีบุรุษสี่ห้าคนล้อมเข้ามา ทั้งหมดมีอายุตั้งแต่ยี่สิบกว่า จนถึงอายุสี่สิบถึงห้าสิบปี
ทุกคนล้วนทำงานของตนเอง พยายามจะทำการค้าขายกับหูเฟิง
สายตาของหูเฟิงกวาดมองทุกคนเบื้องหน้า ก่อนที่เขาจะส่งแส้ในมือให้กับชายหนุ่มอายุสามสิบต้นๆ คนหนึ่ง “รบกวนเจ้าดูแลสักครู่”
ชายหนุ่มดีใจมาก กล่าวขอบคุณไม่ยอมหยุด
ทั้งสองคนเดินเข้าไปในตลาด ไป๋จื่อถามหูเฟิงว่า “เมื่อครู่คนมากมายเช่นนั้น เหตุใดเจ้าถึงเลือกบุรุษที่ดูท่าทางแล้วไม่ค่อยสุภาพอ่อนโยนเล่า” นางถามเช่นนี้ได้ เพราะบุรุษผู้นั้นเพิ่งอายุได้สามสิบปี บนใบหน้ามีรอยดาบ รอยยิ้มไม่ได้เบ่งบานเหมือนกับคนอื่น ทั้งยังระคนไปด้วยความขู่เข็ญสายหนึ่ง แววตาก็ค่อนข้างน่ากลัวเช่นเดียวกัน
แต่หากเป็นนาง นางก็จะเลือกบุรุษผู้นี้ ทว่าตอนนี้นางอยากรู้ว่าเหตุใดหูเฟิงถึงเลือกเขา
หูเฟิงมองไป๋จื่อที่อยู่ข้างๆ อย่างเฉยชา “คนรู้หน้าไม่รู้ใจ เหมือนน้ำทะเลมหาศาลเหนือประมาณ ยิ่งเป็นคนที่ชอบทำหน้าตาสุภาพอ่อนโยนที่ภายนอก แต่จิตใจข้างในยิ่งชั่วช้า คนที่สุภาพอ่อนโยนอย่างแท้จริง ไม่จำเป็นต้องสนใจการแสดงความรู้สึกของตนเองหรอก”
“เท่านั้นหรือ” นางเลิกคิ้ว หูเฟิงดูไม่ใช่คนที่มองจากหน
