วนล้วนเป็นเขาที่จัดการทั้งนั้น”
ไป๋จื่อพลันตาเป็นประกาย “เช่นนั้นข้าก็ไม่จำเป็นต้องไปหาร้านอื่นแล้วรึ”
เถ้าแก่เฉินยิ้มกล่าว “แน่นอนว่าไม่ต้องแล้ว แม้แตงดินที่ต้องการในตอนนี้จะยังไม่นับว่ามาก นั่นเป็นเพราะอาหารจานใหม่ยังไม่ได้วางขายอย่างเป็นทางการ วันหนึ่งต้องใช้เท่าไร ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจนัก ถึงตอนนั้นหากขายดีแล้ว ใช้แตงดินได้มาก ย่อมต้องเพิ่มปริมาณขึ้นอีก เช่นนั้นข้าเกรงว่าแตงดินหนึ่งหมู่ของเจ้าก็คงจะไม่พอแล้ว”
เด็กสาวยิ้มสดใสยิ่งกว่าเดิม ประเสริฐนัก ประหยัดเวลานางไปไม่น้อยเลย นางกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “เถ้าแก่เฉิน เมื่ออาหารสี่อย่างนี้มีชื่อเสียงขึ้นในเมืองชิงหยวนแล้ว ท่านจะขายในจำนวนจำกัดก็ได้ ถือเป็นการเพิ่มมูลค่าให้กับอาการด้วย ยิ่งเป็นสิ่งที่ไม่อาจได้มาโดยง่าย ยิ่งดึงดูดความสนใจของผู้คนได้ง่ายเช่นกัน ถึงตอนนั้นแล้ว ยังต้องกลัวเงินมองไม่ไหลมาเทมาอีกหรือเจ้าคะ”
“เช่นนั้นก็ดียิ่ง เอาล่ะ ตกลงตามนี้” เถ้าแก่เฉินยิ้มไม่หุบ
หลังจากคุยกันอีกพักหนึ่ง ไป๋จื่อก็ไปยังห้องครัว สอนวิธีการทำอาหารสี่อย่างให้พ่อครัวของร้านสือเค่อฟังอย่างละเอียด เมื่อพ่อครัวใช้มันฝรั่งที่นางนำมา ทำอาหารที่มีรสชาติคล้ายคลึงกันอย่างยิ่งออกมาได้แล้ว นางถึงจะบอกลาเถ้าแก่เฉิน
