ากประสบการณ์การค้าขายอาหารมาหลายปีของเขา เมื่อขายอาหารสี่อย่างนี้แล้ว จะต้องได้รับคำชมจากลูกค้าอย่างแน่นอน เขาแทบจะจินตนาการการตอบรับอย่างล้นหลามที่จะมาถึงในทันทีได้เลยทีเดียว
เขากล่าวว่า “แตงดินของเจ้าชั่งละเท่าไร”
“พูดตามตรงนะเจ้าคะ ข้าก็ไม่รู้ว่าชั่งหนึ่งราคาเท่าไร เพราะข้าไม่เคยขายพวกมันมาก่อน แตงดินเหล่านี้ข้าปลูกเองกับมือ เถ้าแก่เฉินกำหนดราคาได้เลยเจ้าค่ะ อ้างอิงตามราคาในตลาดก็ได้ ไม่จำเป็นต้องให้ราคาสูงเพราะข้าเป็นสหายของพี่เมิ่ง สหายส่วนสหาย การค้าขายก็ส่วนการค้าขายนะเจ้าคะ” ไป๋จื่อกล่าว
เถ้าแก่เฉินพยักหน้าหงึกหงัก “ตกลง แม่นางไป๋ช่างเป็นคนเปิดเผยเสียจริง เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ ทุกสามวันข้าจะส่งคนไปรับแตงดินที่หมู่บ้านหวงถัว ครั้งละหนึ่งร้อยชั่งเป็นอย่างไร”
ไป๋จื่อคิดถึงการจัดวางที่นั่งในร้านขณะขึ้นมายังชั้นบน ถึงแม้ที่นี่จะมีลูกค้าเข้ามาจับจองที่นั่งกันจนเต็มร้าน ทว่าก็ไม่จำเป็นต้องใช้มันฝรั่งมากขนาดนั้นกระมัง
“ครั้งละหนึ่งร้อยชั่ง ไม่ถือว่าเยอะเกินไปหรือเจ้าคะ แตงดินไม่อาจเก็บไว้ในห้องครัวนานจนเกินไป ไม่เช่นนั้นจะเกิดหน่ออ่อนได้ง่าย เมื่อถึงเวลานั้นก็ไม่อาจกินได้แล้วเจ้าค่ะ”
“เจ้าวางใจเถอะ ข้าใช้จนหมดนั่นแหละ” เถ้าแก่เฉินกล่าว
เมิ่งหนานพูดต่อ “จื่อยาโถว เรื่องนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลหรอก เถ้าแก่เฉินไม่ได้ทำร้านอาหารในเมืองชิงหยวนแห่งเดียว ร้านอาหารมากกว่าครึ่งของเมืองชิงหย
