ตอนที่ 235 เป็นผู้พิทักษ์ของนางให้ดี
เขาชี้พวกนางสองคน แล้วกล่าวด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง “ดียิ่งนัก พวกเจ้าสองคนร่วมมือกันหลอกข้า สนุกหรือไม่”
ไป๋จื่อก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะดึงแขนเสื้อของเมิ่งหนาน “พี่เมิ่ง ข้ารู้ว่าท่านหวังดี แต่ตอนนี้ข้ามีเรื่องที่ตนเองอยากทำ และมีชีวิตที่ข้าอยากใช้ เมืองหลวงยังไม่เหมาะกับข้า เอาอย่างนี้นะเจ้าคะ ข้ารับปากท่านว่าต่อไปหากมีเวลาว่าง ข้าจะพาท่านแม่ของข้าไปเที่ยวเมืองหลวง ถึงเวลานั้นจะไปร่ำสุรากับท่าน ดีหรือไม่เจ้าคะ”
หูเฟิงที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูเห็นท่าทางทีเล่นทีจริงของนาง เขาก็พลันหน้าบึ้งตึง เมื่อครู่เขาโกรธนางชัดๆ เหตุใดนางไม่ใช่ลูกไม้เช่นนี้ง้อเขาบ้าง
เมิ่งหนานก็รู้ว่าอารมณ์โกรธเช่นนี้ช่างไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย เขากับไป๋จื่อเป็นสหายกัน เขาเคยช่วยชีวิตไป๋จื่อ และไป๋จื่อก็เคยช่วยชีวิตเขาเช่นกัน อีกทั้งนางก็รักษาใบหน้าเขาจนหาย รวมถึงรักษามือของเขาจนหายดีเช่นกัน บางครั้งนางก็ทำอาหารให้เขากิน ความสัมพันธ์ของพวกเขาเท่าเทียมกัน เขาไม่มีสิทธิ์ลขอร้องให้นางตามเขาไปที่เมืองหลวงตามใจชอบ
และไม่มีสิทธิโกรธเคืองนางอย่างไม่มีเหตุผลอยู่ที่นี่เช่นกัน
“จริงหรือ เจ้าจะไปหาข้าที่เมืองหลวงจริงหรือ” เขาถาม
ไป๋จื่อพยักหน้า “แน่นอนเจ้าค่ะ ขอเพียงข้าไปเมืองหลวง ก็จะต้องไปหาท่านอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นท่านอย่าทำเป็นไม่รู้จักข้านะเจ้าคะ” นางยิ้มกล่าว
เมิ่งหนานรีบพูด “ข้าจะทำเช่
