ตอนที่ 233 ลวนลามนาง?
รุ่งอรุณของวันต่อมา ไป๋จื่อตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ ขณะเพิ่งยกอาหารเช้าขึ้นโต๊ะ หูเฟิงก็ออกมาจากในห้องอย่างตรงเวลา เขาไม่ปรายตามองไป๋จื่อแม้สักครั้ง เพียงตรงไปล้างหน้าล้างตาที่ลานบ้านด้านหลัง จากนั้นเขาก็มากินอาหารเช้าบนโต๊ะ เด็กสาวอ้าปากอยู่หลายครั้ง ทว่าไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงก้มหน้าก้มตากินโจ๊กด้วยสีหน้าอึดอัดใจ
หรือวันนี้จะต้องเดินหรือนั่งรถเทียมวัวเข้าเมืองจริงๆ
หูจ่างหลินออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อไปตรวจสอบระดับความสุกงอมของข้าวสาลีในทุ่งนา จ้าวหลานก็ไปยังที่ดินของตนเองเช่นกัน ถึงอย่างไรแตงดินก็ออกผลแล้ว เมื่อลงพลั่วแล้วสามารถขุดออกมาได้กองใหญ่ อาจจะมีคนมาขโมยไปก็เป็นได้
เช้านี้จึงมีพวกเขาสองคนที่กินข้าวอยู่บนโต๊ะอาหาร แม้แต่คนที่ช่วยนางพูดก็ไม่มี นางเองก็ไม่เปิดปากพูดเช่นกัน
หูเฟิงเหมือนเช่นก่อนหน้านี้ กินข้าวอย่างละเมียดละไม สง่างามนัก ทว่าก็กินมาก…
แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้ก็คือ เขาไม่มองไป๋จื่อแม้สักครั้งเดียว ราวกับไม่มีความคิดจะพูดจากับนางเช่นกัน ครั้นกินข้าวเสร็จก็กลับห้องไปในทันที
ไป๋จื่อลอบบ่นว่าตนเองไม่ควรผิดใจกับคนขี้น้อยใจผู้นี้ บุรุษที่ชอบคิดเล็กคิดน้อยเช่นนี้ช่างทำให้คนปวดหัวเสียจริง
ช่างเถิด แค่ไม่มีรถม้า นางจะออกจากบ้านไม่ได้เลยหรืออย่างไร
ในหมู่บ้านมีสามครอบครัวที่มีรถเทียมม้า นางจึงเร่งไปถามไถ่ แต่ใครจะรู้ว่ารถเทียมม้าของทั้งส
