ื่องที่ต้องทำในวันนี้ เกรงว่าจะไม่มีโอกาสไปทำอาหารให้เมิ่งหนานกินที่ที่ว่าการอำเภอเช่นกัน รับปากเขาไปก่อน วันหน้านางค่อยหาสารถีคนอื่นก็ได้ ดูสิว่าหูเฟิงจะปฏิเสธนางได้อีกอย่างไร
“ได้ ข้ารับปากเจ้า เช่นนั้นตอนนี้ไปได้แล้วใช่หรือไม่”
ชายหนุ่มยิ้มจางๆ ออกมา “แน่นอน” เขาเดินนำออกจากห้องไปก่อน และถือโอกาสถือแตงดินที่วางอยู่ในโถงขึ้นมาด้วย แตงดินหนักยี่สิบถึงสามสิบชั่งถุงหนึ่ง เขาถือแล้วดูเบาราวกับขนหงส์ก็ไม่ปาน…
ความแตกต่างของพละกำลังระหว่างคน ต่างกันได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ
รถม้าเคลื่อนออกจากหมู่บ้าน ห้อตะบึงไปยังเมืองชิงหยวนตลอดทาง แม้กระทางแซงหน้ารถเทียมวัวที่ออกเดินทางเร็วกว่าพวกเขาหนึ่งชั่วยามขณะถึงครึ่งทางด้วย
ที่ว่าการอำเภอ
องครักษ์จินวิ่งเข้าไปในห้องของเมิ่งหนานด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเรียกเสียงดัง “คุณชายๆ แม่นางไป๋มาขอรับ”
เมิ่งหนานพลันมีสีหน้าดีใจ ทิ้งสิ่งของที่เพิ่งเก็บเสร็จทิ้งในทันที แล้วสาวเท้าเดินออกไปข้างนอก ก่อนจะคิดได้ว่าไม่ถูกต้อง เมื่อวานเขาจากนางมาด้วยความโกรธเกรี้ยวไม่ใช่หรือ ตอนนี้จะออกไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้นเช่นนี้ เขาไม่มีเกียรติเลยหรืออย่างไร
เขาจึงกลับหลังหัน ยกกล่องที่ตนเพิ่งวางลงขึ้น เพื่อเก็บของต่อไป ทว่ากลับไม่มีสมาธิเอาเสียเลย
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ไป๋จื่อเข้ามาในห้องด้วยการนำทางขององครักษ์จินแล้ว
“คุณชาย แม่นางไป๋มาแล้วขอรับ”
เมิ่งหนานกล
