่าข้าขี้น้อยใจ และชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น หากแต่ไม่ถาม เจ้าก็บอกว่าข้าผิดแผกไป สตรีอย่างเจ้าช่างเรื่องมากเสียจริงๆ”
นางทำให้เขาทำตัวไม่ถูกเอาเสียเลย!
ไป๋จื่อเชิดหน้าขึ้น “เจ้าบอกว่าไม่ต้องถามก็รู้ว่าข้ากับเมิ่งหนานพูดอะไรกัน เช่นนั้นเจ้าลองพูดมาหน่อยสิ ว่าข้ากับเมิ่งหนานพูดอะไรกัน”
นางไม่เชื่อหรอก เขาไม่ได้เป็นพยาธิในท้องของนางเสียหน่อย เขาจะไปรู้ได้อย่างไร
“จากสถานการณ์ก่อนหน้านี้ หากให้เมิ่งหนานรายงานสถานการณ์กับทางเมืองหลวง แล้วค่อยให้เมืองหลวงส่งคนมาตรวจสอบเรื่องนี้ แม้จะต้องปฏิบัติตามคำสั่งของทางการอย่างเคร่งครัด แต่ก็เสียเวลานานเกินไป ขุนนางในเมืองหลวงรอได้ เมิ่งหนานและใต้เท้ากู้ก็รอได้เช่นกัน แต่ผู้ประสบภัยและชาวบ้านของเมืองชิงหยวนรอไม่ได้ พวกเขาต้องอิ่มท้อง ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ดังนั้น…”
เด็กสาวเลิกคิ้ว จ้องมองใบหน้าด้านข้างของหูเฟิงด้วยแววตาทอประกาย “ดังนั้นอะไรหรือ”
“ดังนั้น เรื่องนี้จึงเร่งด่วนนัก ไม่ใช่เวลาสืบสาวว่าเสบียงอาหารของราชสำนักไปอยู่ที่ใด แต่ต้องแจกจ่ายเสบียงอาหารออกไปก่อน เพื่อคลายความเดือดเนื้อร้อนใจของพวกชาวบ้าน”
ไป๋จื่อรีบถาม “ดังนั้น? เข้าคิดว่าข้าบอกแผนการจัดการให้กับเมิ่งหนานหรือ”
หูเฟิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ในลูกตาดำของเขาตอนนี้เหมือนทะเลสาบลึกไร้ก้น แววตาเรียบเฉยไร้คลื่นลม “ในเมื่อกักตัวใต้เท้ากู้ไว้ได้แล้ว เขาย่อมต้องพูดโพล่งออกมา ให้เมิ่งหนานเจรจาเรื
