ตอนที่ 219 ทหารราชสำนัก
เดิมทีเมืองชิงหยวนไม่ใช่สถานที่รับผู้ประสบภัย แต่วิธีขึ้นราคาข้าวเช่นนี้ ชาวเมืองที่ซื้อเสบียงอาหารไม่ได้ ก็ไม่แตกต่างอะไรกับผู้ประสบภัยที่หนีความลำบากมา ต่างหิวโหยด้วยกันทั้งสิ้น
เมิ่งหนานร้องอ๋อเสียงหนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วถาม “เช่นนั้นก่อนหน้านี้หนึ่งหรือสองเฉียนซื้อข้าวได้มากเท่าใด”
ไป๋จื่อตอบ “มีคนบอกว่าตอนที่เก็บเกี่ยว หนึ่งหรือสองเฉียนสามารถซื้อข้าวได้สี่ตั้น หรือซื้อข้าวกล้องได้ห้าตั้น หลังจากผ่านฤดูเก็บเกี่ยวไปแล้ว ราคาทุกอย่างจะเพิ่มสูงขึ้น ข้าวที่ข้าซื้อมาก่อนที่ผู้ประสบภัยจะเข้าเมืองนั้น หนึ่งหรือสองเฉียนซื้อได้สามตั้น แต่ตอนนี้กลับซื้อได้เพียงโต่วเดียวเท่านั้น ระหว่างนั้นไม่รู้ว่าขึ้นราคาไปกี่เท่าแล้ว”
เมิ่งหนานไม่มีความรู้เรื่องราคาข้าวและการชั่วตวงข้าวเลยสักนิด หนึ่งตั้นคือเท่าใด แล้วหนึ่งโต่วคือเท่าใด เขานับไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ ทว่าฟังคำพูดของไป๋จื่อแล้ว ชัดเจนว่าหนึ่งตั้นมากกว่าหนึ่งโต่วนัก
องครักษ์จินทำหน้าตาลำบากใจ “แม่นางไป๋ ข้าขอไม่ปิดบังเจ้า หลายวันนี้ที่พวกข้าออกไปข้างนอก มีชาวบ้านมาแจ้งข่าวเรื่องนี้กับพวกข้าไม่น้อย บอกว่าราคาข้าวตามร้านเพิ่มสูงขึ้นเป็นเท่าตัว พวกเขาซื้อไม่ไหวโดยสิ้นเชิง ตอนนี้จึงแทบจะไม่มีข้าวลงหม้อแล้ว”
“พวกข้าบอกเรื่องนี้กับใต้เท้ากู้แล้วเช่นกัน แต่ใต้เท้ากู้แค่รับปากพวกข้าเท่านั้น ยังไม่ได้ลงไปจัดการเสียที ภายหลังข้าส่งคน
