ไปสอบถามแล้วถึงได้รู้ ว่าร้านขายข้าวในเมืองเหล่านี้เป็นร้านที่เปิดโดยญาติของใต้เท้ากู้ พวกเขาอาศัยความสัมพันธ์ฉันท์เครือญาติกับใต้เท้ากู้ ขึ้นราคาข้าวอย่างเหิมเกริม ทำให้ชาวบ้านต่างโอดครวญไม่ขาดปาก แต่พวกข้าเองก็หมดหนทางจะแก้ปัญหาเช่นกัน”
ไป๋จื่อแค่นหัวเราะเบาๆ “จิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ เรื่องเช่นนี้ช่างมีอยู่ทั่วทุกที่จริงๆ พูดกันตามตรง หากไม่มีใต้เท้ากู้คอยให้ท้าย ถึงแม้จะเป็นญาติของใต้เท้ากู้เอง ก็เกรงว่าจะไม่กล้าเหิมเกริมเช่นนี้กระมัง”
เมิ่งหนานหมดคำพูด เรื่องบางเรื่องทุกคนรู้อยู่แก่ใจดี เพียงแต่จัดการเองไม่ได้ ทำได้แค่ปล่อยวางไว้เท่านั้น
เด็กสาวถามอีกว่า “ผู้ประสบภัยล้วนมาที่เมืองชิงหยวน ข้าไม่เชื่อว่าใต้เท้ากู้จะไม่รายงานต่อราชสำนัก ปกติแล้วราชสำนักควรจะจัดสรรเสบียงอาหารและเงินให้ผู้ประสบภัยไม่ใช่หรือ”
เมิ่งหนานพนักหน้า “ถูกต้อง ราชสำนักมีการจัดสรรเสบียงอาหารมาจริงๆ เพียงแต่เสบียงอาหารนี้เจอโจรป่าดักปล้นก่อนที่จะเข้าเมือง พวกมันนำทุกอย่างไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือข้าวแม้สักเมล็ด”
ไป๋จื่อแค่นหัวเราะเสียงเย็น “บนโลกนี้ไม่มีทางมีเรื่องบังเอิญเช่นนั้น สถานที่เกิดเหตุห่างจากเมืองหลวงถึงพันลี้ ตลอดทางมาล้วนไม่มีปัญหา แล้วอย่างไร ครั้นใกล้ถึงเมืองชิงหยวนกลับเจอโจรป่าอย่างนั้นหรือ แต่โจรป่าที่อื่นล้วนตายไปหมดแล้วไม่ใช่หรืออย่างไร”
เมิ่งหนานตะลึงงัน ก่อนจะถามว่า “เจ้าหมายความว่าอย่างไร พูดให
