หูเฟิงก็ไม่ได้พูดอะไร ขืนเขาถามต่อไปอีกก็คงจะไม่ดี จึงทำได้เพียงอดกลั้นไว้
หลังจากไป๋จื่อช่วยเมิ่งหนานวางแผนแล้ว นางก็ส่งเครื่องเพิ่มแรงบีบมือที่ทำจากยางให้เขา เดิมทีของชิ้นนี้ไม่ควรอยู่ในกล่องปฐมพยาบาล แต่ดูท่าทางหลินหยางจะเคยใช้รักษาคนไข้บางราย เขาจึงใส่มันไว้ในกล่องด้วย และยังไม่ทันได้นำมันออกไป
บัดนี้นางได้ใช้มันพอดี ย่อมไม่ต้องสิ้นเปลือง
“นี่คืออะไร” เมิ่งหนานมองสิ่งของรูปทรงประหลาด และมีสีสันสดใสในมือ ไป๋จื่อช่างหยิบสิ่งของที่เขาไม่เคยเห็นออกมาจากในกระเป๋าผ้าเสมอเลย
ไป๋จื่อหยิบเครื่องเพิ่มแรงบีบมือกลับมา แล้วสาธิตวิธีการใช้ให้เขาดูอยู่หลายครั้ง “นี่คือเครื่องเพิ่มแรงบีบมือ ท่านว่างก็ฝึกแรงบีบที่นิ้วและข้อมือเช่นนี้ทุกวัน เช้า เที่ยง เย็น เป็นเวลาสองก้านธูป[1] นานกว่านี้หรือน้อยกว่านี้ไม่ได้ หากต้องการเห็นผลลัพธ์จากการฝึกฝน เช่นนั้นก็ต้องอดทนนะเจ้าคะ”
เมื่อพูดจบ นางก็ส่งเครื่องเพิ่มแรงบีบมือคืนให้เมิ่งหนาน ให้เขาลองใช้ดูสักหน่อย
[1] หนึ่งก้านธูปเท่ากับเวลา 20-30 นาที (ตามความยาวของธูป) ฉะนั้นสองก้านธูปก็จะเท่ากับราวๆ หนึ่งชั่วโมง
