ตอนที่ 215 เกี่ยวอะไรกับเจ้า?
หูเฟิงเข็นรถเข้ามาหา เมื่อเห็นท่าทางของนาง เขาก็อดไม่ได้ที่จะถาม “เมื่อครู่พวกเจ้าคุยเรื่องอะไรกัน”
ไป๋จื่อถอนใจเสียงหนึ่ง “หัวหน้าหมู่บ้านพูดว่า เขามีหลานชายอายุสิบหกปีอยู่คนหนึ่ง ก็เลยจะเป็นพ่อสื่อให้ เขาคิดว่าข้าเหมาะสม จึงคิดจะให้ข้ากับหลานชายของเขาพบกัน”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ก่อนจะชำเลืองมองไป๋จื่อตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วส่ายหน้า “สายตาของหัวหน้าหมู่บ้านใช้ไม่ได้เลย”
เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋จื่อก็ถลึงตามองเขา พลางลูบใบหน้าเล็กของตนเอง “ใช้ไม่ได้ตรงไหน ข้านับว่างดงามตั้งแต่เกิดกระมัง แม้ตอนนี้จะดูผอมไปบ้าง เตี้ยไปหน่อย แต่ข้ายังเด็กอยู่เลยนะ ข้ายังโตได้อีก” นางไม่เชื่อว่าตนเองจะมีร่างกายผอมบางเช่นนี้ไปตลอด อย่างไรก็ต้องสูงขึ้นอีกสักหนึ่งศีรษะกระมัง
หูเฟิงมองใบหน้าเล็กที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของนาง แววตาคู่นั้นเป็นประกายราวกับหมู่ดวงดาว จมูกรั้น ริมฝีปากสีดอกท้อ ผิวขาวละเอียด น่ามองกว่าตอนที่เขาเพิ่งพบนางจริงๆ ถึงอย่างไรตอนนั้นบนใบหน้าของนางก็มีแต่รอยช้ำ มองไม่ออกโดนสิ้นเชิงว่านางหน้าตาเป็นเช่นไร
สตรีในความทรงจำของเขามีไม่มาก ไม่รู้ว่าคนที่สวยกว่านางมีลักษณะอย่างไร แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ไป๋จื่อนับว่าเป็นผู้ที่มีใบหน้างดงามที่สุดที่เขาเคยพบแล้ว
“ดังนั้น เจ้ายินยอมหรือ” ท่าทางของเขาดูเหมือนถามไปโดยไม่คิดอะไร แต่สายตากลับจับจ้องที่ใบหน้าของหน้าเขม็ง ในหัวใจเกิดควา
