มรู้สึกเครียดเกร็งอย่างน่าประหลาด แม้กระทั่งหัวใจเต้นเร็วขึ้นด้วย
ไป๋จื่อยักไหล่ “เกี่ยวอะไรกับเจ้า” เขาอยากรู้ แต่นางไม่บอกหรอก ใครใช้ให้เมื่อครู่เขาบอกว่าสายตาของหัวหน้าหมู่บ้านใช้ไม่ได้กัน
สีหน้าของหูเฟิงดูไม่สบอารมณ์ เขาทำหน้าเคร่ง “วันนี้ควรฝังเข็มให้ข้าแล้ว เจ้าอย่าลืมล่ะ”
หากเขาไม่พูดออกมา นางก็เกือบจะลืมไปแล้วจริงๆ ช่วงนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย สำหรับอาการป่วยของหูเฟิงแล้ว นางไม่ได้ใส่ใจนึกถึงเลย อาจจะเป็นเพราะโรคของเขาไม่ได้รักษาหายได้ในหนึ่งหรือสองวัน นางจึงไม่ได้รู้สึกว่าต้องเร่งด่วนถึงเพียงนั้น
“อ้อ!” นางรู้สึกผิดอย่างยิ่ง หูเฟิงน่าจะร้อนใจมากกระมัง ร้อนใจอยากจะฟื้นความทรงจำ แต่นางกลับไม่ได้ใส่ใจเรื่องของเขาเลยจริงๆ ทว่านึกขึ้นมาได้ตอนนี้ นางก็ต้องก็ฝังเข็มให้เขาสักสองเข็ม ต้มยาสำเร็จรูปให้เขาดื่มสักสองจอก นางยุ่งขึ้นมาจนลืมเขาไปเสียสนิท
ระหว่างทางกลับบ้าน หูเฟิงไม่พูดไม่จาสักคำ เมื่อกลับถึงบ้านก็เข้าไปที่ห้องของตนเองทันที ทั้งยังมีสีหน้าบึ้งตึง ราวกับว่าคนทั้งโลกติดหนี้เขาไม่ยอมคืนอย่างไรอย่างนั้น
หูจ่างหลินช่วยไป๋จื่อยกถังไม้ลงจากรถ ก่อนจะถามว่า “หูเฟิงเป็นอะไรไป สีหน้าดูแปลกๆ ไปนะ”
ไป๋จื่อหัวเราะแห้งๆ “ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ ปกติเขาก็เป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ”
หูจ่างหลินร้องอ๋อเสียงหนึ่ง ลูกชายของเขา เขาย่อมรู้จักดี ก่อนที่ไป๋จื่อและจ้าวหลานจะย้ายมาอยู่ด้วยกัน หูเฟิงมีท
