่าทางเช่นนี้จริงๆ ทำหน้าบึ้งทั้งวัน ราวกับว่าทุกคนล้วนติดเงินเขาอย่างไรอย่างนั้น ทว่าตั้งแต่ไป๋จื่อย้ายมา ในบ้านก็เริ่มมีสีสันขึ้นมา ชายหนุ่มไม่ได้มีสีหน้าเย็นชาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเช่นเมื่อก่อน พูดมากขึ้น และบางครั้งก็ยังยิ้มจางๆ ด้วย แม้กระทั่งสนิทชิดเชื้อกับผู้อื่นมากกว่าเดิม เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ดูคบหาง่ายขึ้นเรื่อยๆ
ท่าทางของหูเฟิงในวันนี้ นับว่าผิดปกติเป็นอย่างยิ่ง หรือว่าพวกเขาสองคนจะทะเลาะกัน
หลังจากเก็บของเรียบร้อย ไป๋จื่อก็นำกระเป๋าเข็มเข้าไปในห้องของหูเฟิง เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือใต้หน้าต่างเช่นเคย ในมือถือหนังสือเก่าขาดเล่มหนึ่ง กำลังอ่านอย่างตั้งใจ
และไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจเกินไปหรือไม่ เขาจับจ้องอยู่ที่หน้ากระดาษหนึ่งนานเหลือเกิน ไม่พลิกอ่านหน้าใหม่เสียที
เพื่อคลายบรรยากาศน่าอึดอัดใจ ไป๋จื่อกล่าวว่า “ขืนเจ้าจ้องต่อไปเช่นนี้ หนังสือต้องทะลุเป็นรูแน่”
หูเฟิงเหล่มองนางครั้งหนึ่ง แล้วปิดหนังสือดัง ‘ปึง’ แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “เกี่ยวอะไรกับเจ้า”
……….
ตอนที่ 216 ไม่ได้แต่งออกไปทั้งชีวิต
แก้แค้น เขากำลังแก้แค้นอย่างแน่นอน
นางทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
“ต้องฝังเข็มแล้ว” นางกล่าวเสียงละมุน
ชายหนุ่มตอบรับเบาๆ เสียงหนึ่ง ยังคงนั่งหลังตรงเหมือนพู่กันดังเดิม ขณะเดียวกันก็หลับตาด้วย
เขาตัวสูงมาก ถึงแม้จะนั่งอยู่ นางยืนอยู่ข้างหลังเพื่อฝังเข็มให้เขา รู้สึกว่าเปลืองแรงมากทีเดี
