ยว ต้องเขย่งปลายเท้าถึงจะใช้ได้
วัดด้วยสายตาแล้ว อย่างน้อยน่าจะสูงถึงหนึ่งหมี่แปดเลยทีเดียว
ส่วนสูงของคนผู้หนึ่งจะเพิ่มได้มากถึงเท่าใด ยีนที่ส่งทอดผ่านกรรมพันธุ์เป็นสิ่งที่สำคัญอย่างแน่นอน ทว่าการดูแลตัวเองในวันข้างหน้าก็สำคัญเช่นเดียวกัน หากไม่ใช่ครอบครัวร่ำรวยเงินทอง จะมีเด็กจากครอบครัวยากจนสักกี่คนกัน ที่จะสูงได้ถึงเพียงนี้
อย่างเช่นเมิ่งหนาน ส่วนสูงของเขาพอๆ กับหูเฟิง พฤติกรรมของทั้งสองคนก็มีจุดที่คล้ายคลึงกันอย่างมาก แม้กระทั่งบางครั้งหูเฟิงก็ดูเหมือนจะเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเมิ่งหนาน หิวก็ไม่พูด เหนื่อยก็ไม่บ่น ทุกการกระทำของเขาแตกต่างกับคนในหมู่บ้านอย่างยิ่ง
นางอยากรู้เป็นจริงๆ ว่าแท้จริงแล้วหูเฟิงเป็นใครกันแน่
ก่อนที่ความทรงจำของเขาจะหายไป แท้จริงแล้วเขามีชีวิตอย่างไร เหตุใดผ่านมานานถึงเพียงนี้แล้ว กลับยังไม่มีใครมาตามหาเขาอีก
ไป๋จื่อกำลังตกอยู่ในภวังค์ ในมือจับเข็มเอาไว้ แต่ยังไม่ได้เริ่มลงเข็มเสียที
ในที่สุดหูเฟิงก็ลืมตา แล้วกวาดสายตามองไป๋จื่อที่ยืนเหม่ออยู่ข้างๆ เขา “เป็นอะไรไป กำลังคิดว่าควรใส่ชุดอะไรไปพบหลานชายของหัวหน้าหมู่บ้านหรือ”
เด็กสาวดึงสติกลับมา “เจ้าพูดมั่วอะไร ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นสักหน่อย”
นางทิ่มเข็มลงไปตรงจุดเฟิงฉือด้านหลังหู “อย่าขยับ” จากนั้นนางก็นำอีกเข็มมาแทงลงตรงจุดเทียนชงเหนือใบหู
หูเฟิงไม่ได้ขยับ แต่ปากกลับไม่หยุดพูด “คิดจะแต่งออกไปเมื่อใด”
ไป๋จื่อไม่สนใ
