จเขา เพียงฝังเข็มต่อ
ชายหนุ่มกล่าวว่า “ได้ยินว่าเดือนหน้าจะมีฤกษ์ดี เหมาะกับการแต่งออกและแต่งเข้า ไม่ใช่ว่ากำหนดเป็นเดือนหน้ากระมัง”
นางยังคงไม่สนใจเขา
“ไม่ใช่เดือนหน้า? หรือว่าจะเป็นเดือนนี้ แต่งออกเดือนนี้ เช่นนั้นไม่รีบร้อนจนเกินไปหรือ?”
“ข้ารู้ว่าคงไม่ง่ายที่จะมีใครยอมแต่งกับเจ้า และเจ้ากลัวเขาจะเสียใจภายหลังกระมัง”
หากทนไม่ได้แล้วจริงๆ เช่นนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องทน
ไป๋จื่อแทงเข็มในมือลงไปสามถึงสี่ครั้ง การกระทำนี้ไม่มีประโยชน์ใดต่อร่างกาย ทว่าก็ทำให้เจ็บที่สุดเช่นกัน แม้กระทั่งเจ็บไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย
“เจ้าทำอะไร” แม้จะเป็นหูเฟิงที่มีความอดทนสูง ก็ยังอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
“ใครใช้ให้เจ้าพูดจาเรื่อยเปื่อยกัน หากไม่ให้เจ้าเจ็บเสียบ้าง เจ้าคงคิดว่าข้ารังแกง่ายน่ะสิ”
หูเฟิงแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ข้าพูดจาเรื่อยเปื่อยรึ หัวหน้าหมู่บ้านบอกว่าต้องการเป็นพ่อสื่อให้เจ้ากับหลานชายของเขา เจ้าเป็นคนบอกข้าเรื่องนี้เอง”
“เจ้าเป็นหมูหรือ หลานชายของหัวหน้าหมู่บ้านเพิ่งจะอายุสิบหกปี ข้าจะแต่งให้เด็กหนุ่มที่อายุเพียงเท่านั้นได้อย่างไร” ไป๋จื่อกล่าว
ชายหนุ่มตะลึงลานเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อในทันที “ดังนั้น เจ้าไม่ได้ตกลงหรือ”
ไป๋จื่อกลอกตาขาว จนใจเป็นอย่างยิ่ง “เจ้ากำลังพูดจาไร้สาระแล้ว แน่นอนว่าข้าไม่ได้ตกลง อีกอย่าง เจ้าเองก็รู้ชื่อเสียงของข้าในหมู่บ้านหวงถัวดี ทุกคนต่างคิดว่าข้าเป็นแม่ไก่ที่ออกไข
