้ายศเจ้าอย่าง ขอเพียงพวกเจ้าตั้งใจร่ำเรียน ตั้งใจทำงาน ก็ล้วนมีประโยชน์กว่าพวกสมองทึบ ไม่ยอมเรียนรู้อะไรเหล่านั้น”
ทั้งสองคนพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ขอบตาแดงเล็กน้อย ด้วยซาบซึ้งใจจนไม่อาจอธิบายความรู้สึกของพวกเขาในตอนนี้ได้
ไป๋จื่อยกสองถ้วยขนาดใหญ่มา ในแต่ละถ้วยใส่หมั่นโถวสี่ลูก จากนั้นนางก็ยัดหมั่นโถวร้อนๆ ใส่มือของพวกเขาสองคน แล้วยิ้มกล่าวว่า “กลับไปกินที่บ้านเถอะเจ้าค่ะ บอกข่าวนี้ให้คนที่บ้านรู้ พวกเขาจะได้ดีใจไปกับพวกท่านด้วย”
เมื่อเห็นหมั่นโถวในมือ ขอบตาของทั้งสองคนที่แดงอยู่แล้ว สุดท้ายก็กลั้นไว้ไม่อยู่ น้ำตาไหลอาบลงมา
พวกเขาลำบากเช่นนี้ ก็เพราะอยากให้ครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้นสักหน่อย ภรรยาและลูกกินแต่น้ำแกงและผักป่ามาตลอด ทั้งครอบครัวล้วนซูบผอม พวกเขาทนมองต่อไปไม่ได้จริงๆ ดังนั้นจึงอยากร่ำเรียนอะไรบางอย่างอย่างสุดชีวิต ต่อไปจะได้ตั้งตัว หมั่นโถวสีขาวเช่นนี้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าไม่ได้กินมานานเท่าไรแล้ว
“ได้ ตกลง ขอบคุณนายช่างซ่ง ขอบคุณจื่อยาโถวด้วย เจตนาดีของพวกท่าน พวกข้าล้วนเห็นชัดแจ้ง ไม่ว่าอย่างไร พวกข้าจะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังเด็ดขาด”
หัวหน้าหมู่บ้านเห็นภาพนี้ ในใจพลันรู้สึกตื้นตันเป็นอย่างยิ่ง หากคนในหมู่บ้านหวงถัวซื่อสัตย์และขยันได้เหมือนอู๋เจียงและหลี่โถวก็คงดีไม่น้อย เช่นนั้นยังต้องกังวลว่าจะใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอีกหรือไร
เขามองเงาหลังผอมบางของจื่อยาโถว พลันรู้สึกอบอุ่นห
