ายตา จะทำอะไรต้องมีขอบเขต อย่างไรวันหน้าก็ต้องพบหน้ากันอีก!”
หูจ่างหลินกล่าวด้วยความโมโห “สวี่เหล่าซาน เจ้าหมายความว่าอย่างไร ขู่ข้าหรือ ข้าทำอะไรตามหลักครรลองคลองธรรมอยู่แล้ว คิดว่าข้าจะกลัวคำขู่ของเจ้าหรือ”
สวี่เหล่าซานแค่นหัวเราะเสียงเย็น “มีใครบ้างไม่รู้ ว่าสกุลหูของพวกเจ้าอยู่ด้วยกันกับสองแม่ลูกจ้าวหลานแล้ว ทั้งยังสนิทสนมกับใต้เท้าตัดสินคดีในอำเภอ เจ้ามีคนให้พึ่งพิง ย่อมไม่จำเป็นต้องกลัวชาวบ้านอย่างพวกข้าแล้ว”
จ้าวหลานโกรธจนตัวสั่น “เจ้าพูดมั่วอะไร ปากสุนัขคายงาช้าไม่ได้!”
สวี่เหล่าซื่อพูดต่อพี่สามของตน “พวกข้าพูดมั่ว? เรื่องบัดสีนี้ มีใครบ้างในหมู่บ้านไม่รู้ กินอยู่ด้วยกัน คนหนึ่งเป็นแม่หม้าย คนหนึ่งเป็นพ่อหม้าย คนหนึ่งเป็นชายโสด คนหนึ่งเป็นแม่นางน้อย พวกเจ้าอยู่ด้วยกันก็ไม่แปลกหรอก แต่เหตุใดต้องทำลับๆ ล่อๆ ใครได้ยินเข้าก็อยากหัวร่อทั้งนั้น”
“เรื่องบัดสีของบ้านไหนก็สู้ของบ้านพวกเจ้าไม่ได้!” เสียงดังกังวานของไป๋จื่อพลันดังขึ้น จากข้างหลังของสวี่เหล่าซานและสวี่เหล่าซื่อ
………..
ตอนที่ 208 พูดได้น่าฟังกว่าร้องเพลง
มุกคนเหลียวหลังไปมอง หูเฟิงดันคนในหมู่บ้านที่ล้อมหูจ่างหลินและจ้าวหลานออกเป็นสองทาง พลางจูงมือไป๋จื่อเดินไปตรงหน้าของพวกเขา
ครั้นเห็นหูเฟิงและไป๋จื่อกลับมาแล้ว หูจ่างหลินและจ้าวหลานต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก มีหนุ่มสาวอย่างพวกเขาอยู่ช่างดียิ่งนัก ดีเหลือเกิน
“เรื่องบัด
