กว่าขุนนางมีแรงกดดันคนกัน?
เหตุใดเขาอยู่ต่อหน้าหูเฟิงแล้ว แต่ยังไม่รู้สึกถึงพลังอำนาจแต่กำเนิดของตน แม้กระทั่งถูกชายหนุ่มมองข้ามเสียด้วยซ้ำ…
“พี่เมิ่ง ข้ามาเยี่ยมท่านเจ้าค่ะ” กู้ซีนำสาวใช้เข้ามาในเรือน ก่อนจะเห็นเมิ่งหนานนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าของชายหนุ่มแปลกไปอยู่บ้าง “พี่เมิ่ง ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ”
เมิ่งหนานตื่นจากภวังค์ “ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร” เขาเงยหน้ามองกู้ซีครั้งหนึ่ง “เจ้ามาทำอะไร ครั้งก่อนข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ ว่าชายหญิงแตกต่างกัน เจ้าอย่าได้เอาแต่มาหาข้าทั้งวัน จะทำให้คนที่พบเห็นเข้าใจผิดเอา”
บนพวงแก้มของกู้ซีเจอสีแดงระเรื่อ นางนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เมิ่งหนาน “พี่เมิ่ง ท่านพ่อของข้าบอกว่ามือของท่านบาดเจ็บ และท่านไม่มีครอบครัวอยู่ข้างกาย จึงให้ข้ารับหน้าที่ดูแลท่านเจ้าค่ะ ท่านพ่อของข้ายังไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องเหล่านี้ ท่านก็อย่าได้คิดเล็กคิดน้อยเลย!”
‘บิดาของเจ้า? บิดาของเจ้าไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอย่างแน่นอน เพราะอยากจะกระจายความเข้าใจผิดเรื่องเจ้ากับข้าใจจะขาด เมื่อทำสำเร็จแล้ว เขาก็จะถือโอกาสพึ่งพิงต้นไม้ใหญ่อย่างสกุลเมิ่ง ความคิดเช่นนี้ของเขา จะปิดบังผู้ใดได้เล่า’
เมิ่งหนานเกิดในสกุลเมิ่งแห่งเมืองหลวง เติบใหญ่ในเมืองหลวงอันหรูหรา เรื่องที่สตรีสกุลร่ำรวยต่างๆ ล้วนคิดหาวิธีเข้าหาเขา อย่างไรเขาก็เห็นมามากมายแล้ว
“บิดาของเจ้าไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่ข้าไม่คิดเล็กคิดน
