้อยไม่ได้ แม้บัดนี้จะอยู่ห่างจากเมืองหลวง แต่ข้าก็ไม่อาจเสียเกียรติของสกุลเมิ่งเพราะข่าวโคมลอยที่ไม่ใช่เรื่องจริงเหล่านี้ คุณหนูกู้ เจ้าว่าข้าพูดถูกต้องหรือไม่”
สีแดงระเรื่อนบนพวงแก้มของกู้ซีมีความมืดครึ้มปกคลุมแทนที่โดยพลัน คิ้วที่ตกแต่งไว้อย่างประณีตขมวดมุ่น มือเล็กกำผ้าเช็ดหน้าแน่นไม่ยอมหยุด นางกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ “พี่เมิ่ง ท่านพูดอะไรเจ้าคะ พวกเราไม่ได้ทำเรื่องไม่สมควรเสียหน่อย ไหนเลยจะสร้างข่าวลืออะไรได้ ท่านคิดมากเกินไปแล้วกระมัง!”
เมิ่งหนานชำเลืองมองนางครั้งหนึ่ง ในแววตาฉายความเฉยชาอย่างชัดเจน “หากคิดมากได้ย่อมดีที่สุด”
จดหมายที่ท่านแม่ของเขาส่งมาถึงชิงหยวนเมื่อเดือนที่แล้ว ภายในนั้นพูดถึงเรื่องของเขากับกู้ซีอยู่ด้วยเล็กน้อย ใต้เท้ากู้มีพี่น้องคนหนึ่งอยู่ที่เมืองหลวง แม้จะบอกว่าเป็นขุนนางเมืองหลวง ทว่าก็เป็นเพียงขุนนางระดับล่างที่ไร้อำนาจเท่านั้น
ไม่รู้ว่าเขาพบท่านพ่อของตนผ่านช่องทางใด ทั้งยังหวังว่าท่านพ่อจะเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดีระหว่างชายหนุ่มและหลานสาว ให้คำแนะนำและสนับสนุนเขามากหน่อย
………..
ตอนที่ 202 อาหารที่ขายในร้านชั้นหนึ่ง
ตนมีความสัมพันธ์อันดีกับกู้ซีตั้งแต่เมื่อใด? เหตุใดตัวเขาเองถึงไม่รู้?
ตามความเห็นของท่านแม่ในจดหมาย ข้าราชการสกุลกู้ในเมืองหลวงผู้นั้น คล้ายกับจงใจแพร่สะพัดข่าวลือในเมืองหลวง ทำให้ผู้คนเข้าใจผิด คิดว่าเมิ่งหนานมีคู่ครองที่เหมาะสมอยู่ในเมืองชิงหย
