ไม่ปาน
เมิ่งหนานไม่ได้นำขนมในมือใส่ปาก กลับโยนขนมทิ้งไปข้างๆ เสียด้วยซ้ำ ก่อนจะชี้ไปยังก้นจานที่ว่างเปล่า “คราวหน้าหลังจากซื้อขนมและอาหารจากร้านชั้นหนึ่งแล้ว จำไว้ว่าเปลี่ยนจานใส่ด้วย ไม่เช่นนั้นสัญลักษณ์ของร้านชั้นหนึ่งนี้ จะต้องทำให้เข้าใจผิดอย่างแน่นอน”
แม้เขาจะไม่สนิทกับกู้ซี แต่การกระทำของนางต่อหน้าเขาในทุกครั้ง ยากจะทำให้เขานึกถึงน้ำมันและควันในห้องครัว ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นลูกค้าประจำของร้านชั้นหนึ่ง ภายในนั้นมีอาหารใดที่เขาไม่เคยกินบ้าง เพียงแค่ชิมรสชาติก็รู้แล้วว่าเป็นพ่อครัวใหญ่คนใดทำ
กู้ซีอับอายจนคิดเพียงอยากจะแทรกแผ่นดินหนี บนโลกนี้ยังมีอะไรน่าอึดอัดใจไปกว่าการพูดโกหก แล้วถูกคนเปิดโปงต่อหน้าอีก
นางหันใบหน้าเจือสีแดงไปถลึงตามองสาวใช้อย่างดุดัน ตำหนิว่าจัดการเรื่องได้ไม่ดี ทำให้นางขายหน้าคนที่ชอบพอเช่นนี้
สาวใช้ก้มหน้าไม่พูดจา ในใจของนางก็จนใจเช่นกัน คนฉลาดย่อมรู้ว่าคุณหนูของนางกำลังพูดโกหก และเหตุใดต้องพูดโกหกเช่นนั้นด้วย
องครักษ์จินโผล่หน้าเข้ามาจากข้างนอก ในมือยกจานอาหารจานหนึ่ง ในปากของเขากำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างอยู่ด้วย เมื่อเห็นกู้ซีอยู่ในเรือน เขาก็ขมวดคิ้วในทันที “คุณหนูใหญ่กู้? เหตุใดท่านถึงอยูที่นี่ขอรับ”
เดิมทีกู้ซีก็มีน้ำโหอยู่แล้ว อีกทั้งไฟโทสะนี้ก็ไม่สามารถสาดใส่เมิ่งหนานได้ เวลานี้องครักษ์จินเข้ามาผสมโรงอีก ไหนเลยนางจะทนได้
“องครักษ์จินพูดจาน่าขันนักนะเจ้าค
