่าเจ้าจะมา เขาจึงตื่นตั้งแต่เช้า จนตอนนี้แล้วยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย เพราะรอให้เจ้ามาช่วยทำให้สมปรารถนา”
องครักษ์จินเหล่มองเมิ่งหนาน “คุณชายพูดเหมือนท่านกินข้าวเช้าที่ห้องครัวทำให้แล้วอย่างนั้นแหละ ข้ารอให้แม่นางไป๋มาช่วยทำให้สมปรารถนา แล้วท่านไม่ได้รอเหมือนข้าหรอกหรือ”
ท่าทางตะกละและน่าเอ็นดูของพวกเขาทำให้ไป๋จื่อเบิกบานใจนัก จึงปลอบใจพวกเขาว่า “เอาล่ะ เป็นข้าเองที่ผิดต่อพวกท่าน ทำให้พวกท่านต้องหิ้วท้องรอเก้อ เอาอย่างนี้เจ้าค่ะ กลางวันข้าจะลงครัวเอง ทำอาหารให้พวกท่านสักสองสามอย่าง ข้ากับหูเฟิงจะอยู่กินข้าวกลางวันก่อนแล้วค่อยไป ดีหรือไม่เจ้าคะ”
ดวงตาที่เดิมทีหม่นหมองขององครักษ์จินและเมิ่งหนานเป็นประกายในทันใด ก่อนจะพยักหน้าราวกับไก่ผงกหัว ตอบรับอย่างพร้อมเพรียง ขาดก็แต่เพียงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
หูเฟิงบ่นอย่างไม่พอใจ “ดีอย่างไร เจ้าไม่ใช่แม่ครัวของพวกเขา เหตุใดต้องอยู่ทำอาหารให้พวกเขาด้วย ที่บ้านยังยุ่งไม่พอหรือไร”
……….
ตอนที่ 200 ความลึกลับที่ยากหยั่งคาด
สายตาไม่สบอารมณ์ของเขากวาดมองเมิ่งหนานและองครักษ์จิน เหตุใดสองคนนี้ถึงเจ้าเล่ห์นัก ครั้นเห็นไป๋จื่อก็ต้องการของกิน หรือว่าตอนที่ไป๋จื่อไม่อยู่ พวกเขาไม่กินข้าวเลยหรือไร
ไป๋จื่อไม่ได้พูดอะไร องครักษ์จินกลัวว่านางจะกลับคำ จึงรีบดึงมือนางเดินเข้าไปในห้องโถง “แม่นางไป๋ สายแล้ว รีบดูบาดแผลให้คุณชายของข้าเถอะ กินยามาแล้วหลายวัน ยาภาย
