เช่นนี้อยู่เรื่อย ที่ห้องครัวไม่ได้เตรียมข้าวเช้าให้เจ้าหรือไร”
องครักษ์จินชะเง้อคอมองไปข้างนอก ทว่าก็ไม่เห็นเงาใคร เขาจึงหันกลับมาตอบเมิ่งหนาน “ข้าวเช้าจากห้องครัวมีอะไรน่ากินกัน ข้าเดาว่าวันนี้แม่นางไป๋จะต้องนำจีตั้นปิ่งที่ข้าชอบที่สุดมาด้วยแน่นอน”
ใต้เท้าเมิ่งถลึงตา “นั่นเป็นของข้า เป็นสิ่งที่จื่อยาโถวตั้งใจนำมาให้ข้า ไม่มีส่วนของเจ้า”
คราวนี้องครักษ์จินไม่สนใจเขา “ใครว่าไม่มี แม่นางไป๋ไม่ได้ขี้เหนียวเช่นท่าน จะไม่มีส่วนของข้าได้อย่างไรกัน”
