มานี้ไม่รู้ว่าจื่อเอ๋อร์เป็นอะไร เอาแต่นั่งกอดกระเป๋าผ้าเหม่อลอยอยู่ตลอด และไม่รู้เช่นกันว่านางกำลังคิดอะไรอยู่
ไป๋จื่อตื่นขึ้นจากภวังค์ รีบลุกขึ้นสะพายกระเป๋าผ้า “เช่นนั้นข้าไปก่อนนะเจ้าคะ หากวันนี้มีคนมาซื้อข้าว ท่านอย่าได้ขายให้คนที่ซื้อไปแล้วแม้สัดเมล็ด ส่วนคนที่ยังไม่เคยซื้อ ก็ขายให้แค่คนละหนึ่งโต่วนะเจ้าคะ บอกพวกเขาไปว่าข้าวที่พวกเราตุนไว้ก็ไม่พอเช่นกัน ทำได้แค่แบ่งขายให้ทุกคนในยามยากสักเล็กน้อยเท่านั้น”
จ้าวหลานเข้าใจความหมายของนาง จึงถอนใจพลางพยักหน้า
เดิมทีจื่อเอ๋อร์อยากทำความดี จึงขายเสบียงอาหารจำนวนหนึ่งให้ทุกคน เพื่อที่คนในหมู่บ้านจะได้ไม่ต้องไปซื้อสิ่งของราคาสูงลิ่วในเมือง แต่ใครจะรู้ว่ามีคนอยู่จำพวกหนึ่งที่ชอบทำเรื่องเอารัดเอาเปรียบลับหลัง ซื้อข้าวจากบุตรสาวนางในราคาต่ำ แล้วค่อยขายให้คนหมู่บ้านข้างๆ ในราคาสูง ทั้งยังบอกว่านี่เป็นข้าวจากบ้านของไป๋จื่อแห่งหมู่บ้านหวงถัวอีก พวกเขาได้เงิน ทว่ากลับสร้างตราบาปให้กับจื่อเอ๋อร์ ที่ได้ชื่อว่าตุนข้าวขายให้คนลำบากแร้นแค้นในราคาแพง แล้วจะไม่ให้ไป๋จื่อรู้สึกไม่พอใจได้อย่างไรกัน
…
ที่ว่าการอำเภอ
เมื่อรู้ว่าไป๋จื่อจะมาในวันนี้ เมิ่งหนานก็ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ แต่งกาย ทำผมเสียสง่างาม หิ้วท้องรอเด็กสาวอยู่ที่หน้าประตูเรือน ด้วยคิดว่าวันนี้จื่อยาโถวจะนำของอร่อยอะไรมาให้เขาด้วย
“จ๊อก…”
เมิ่งหนานเหล่มององครักษ์จิน “เฮ้อ…เจ้าส่งเสียงประหลาด
