ิให้เอง ไม่ใช่ให้บ้านใหญ่แบ่งไปด้วยตนเอง นั่นเป็นคนละเรื่องกัน
จางซื่อยื่นมือไปรับพู่หยกจากมือของแม่สามี ยิ้มกล่าวว่า “ข้าจะเรียกพี่ใหญ่กับเจ้ารองไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
ครั้นนางหมุนกายจากไป หลิวซื่อถึงจะได้สติ “ท่านแม่ เมื่อครู่ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ ข้าเคยวางแผนอะไรที่ไหนกัน”
หญิงชราแค่นหัวเราะเสียงเย็น “เคยหรือไม่เจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจ ข้าเพียงหลับตาข้างหนึ่ง เพราะยังอยากไว้หน้าเจ้าบ้าง แต่อย่าได้คิดว่าข้าแก่จนเลอะเลือนเชียว”
นางเป็นแม่บ้านมาทั้งชีวิต เมื่อก่อนเคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับแม่สามีและเหล่าพี่สะใภ้ น้องสะใภ้ของสกุลไป๋เช่นเดียวกับหลิวซื่อ มีเรื่องใดบ้างที่รอดพ้นหูตาของนางไปได้
วิธีการของหลิวซื่อนี้ นางก็เคยใช้มาก่อนในอดีต
ในปีนั้นหากตนเองไม่มีความสามารถเสียบ้าง ก็คงจะครองที่ดินอยู่อาศัยที่ใหญ่ที่สุดของสกุลไป๋ ครั้นที่นางต้องการแยกบ้านไม่ได้หรอก
……….
ตอนที่ 190 โรงรับจำนำเฉินจี้หลิวซื่อทำหน้าตาน้อยใจ แต่น่าเสียดายที่แม่สามีไม่มองนางโดยสิ้นเชิง หญิงชราหมุนกายเดินเข้าไปในเรือน ไปหาบุตรชายสองคนที่กำลังแย่งกันว่าผู้ใดคนจะเป็นคนถือพู่หยกหญิงชราเข้าไปแย่งพู่หยกมาจากมือของบุตรชายทั้งสองคน ก่อนจะยัดมันใส่ในมือของเจ้าใหญ่ แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เจ้าใหญ่ตัวสูงใหญ่ เก็บไว้กับตัวเขาแล้วปลอดภัยกว่า แต่ข้าก็พูดไปอย่างนั้น ขอเพียงไม่เจอโจรดักปล้น ไว้กับตัวใครก็เหมือนกันทั้งนั้น จำนำ
