ตอนที่ 187 นำบ้านมาใช้หนี้
ลู่จ่างชุนส่งหนังสือแสดงหนี้ให้เจ้าหน้าที่ “ตัวหนังสือสามารถปลอมได้ แต่รอยนิ้วมือจะปลอมได้อย่างไรกัน อีกทั้งตอนที่นางประทับรอยนิ้วมือ ก็มีคนในหมู่บ้านเห็นมากกว่าหนึ่งคน ทุกคนเป็นพยานให้กับข้าได้”
เจ้าหน้าที่อ่านหนังสือแสดงหนี้ในมือ แล้วกวักมือเรียกหญิงชรา “มานี่”
หญิงชราเกิดความรู้สึกกลัว ไม่อยากเข้าไปใกล้ จึงยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับ
เจ้าหน้าที่เห็นดังนั้น ก็เดินหน้าเข้าไปหานางเองเสียเลย มือข้างหนึ่งจับมือของหญิงชราไว้ เพื่อเทียบนิ้วมือของนาง
การเปรียบเทียบครั้งนี้ ได้ผลสรุปชัดเจนแล้ว
เจ้าหน้าที่วัยกลางคนสะบัดมือของหญิงชราทิ้งอย่างแรง ก่อนจะแค่นหัวเราะ “เจ้ามีอะไรอยากพูดอีกหรือไม่”
หญิงชราส่ายหน้าไม่ยอมหยุด “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ข้าฉีกหนังสือแสดงหนี้แผ่นนี้ไปแล้วแท้ๆ ฉีกจนเป็นเศษด้วยซ้ำ!”
หมอลู่หัวเราะเย้ย “มีอะไรเป็นไปไม่ได้ เจ้ารู้จักฉีกหนังสือเพื่อหนีหนี้ แล้วข้าจะเปลี่ยนหนังสือแสดงหนี้เพื่อรักษาหลักฐานไม่ได้หรืออย่างไร”
สตรีสูงวัยสกุลไป๋โมโหจนสะอึก เมื่อรู้ดีแล้วว่าไม่อาจหลบเลี่ยงได้ ในใจก็เกิดความเคียดแค้นขึ้นมา ลู่จ่างชุนผู้นี้เล่นลูกไม้กับนางโดยแท้ หนังสือแสดงหนี้ที่เขานำมาครั้งก่อนเป็นของปลอมอย่างคาดไม่ถึง นางถึงได้เผลอดีใจจนนานขนาดนี้ คิดว่าลู่จ่างชุนไม่ได้มาหานางเพราะหาหลักฐานไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เรื่องผ่านไป
เจ้าหน้าที่วัยกลางค
