้ว เช่นนั้นแล้วจะใช้ชีวิตอย่างไร จะยังใช้ชีวิตต่อไปได้อีกหรือหญิงชรากล่าวด้วยความเกลียดชัง “ล้วนต้องโทษนางเด็กน่าตายนั่น เหตุใดนางไม่ตายๆ ไปเสียเลย เหตุใดถึงยังฟื้นขึ้นมาได้ ตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมา พวกเราสกุลไป๋พบเจอหายนะไม่เว้นแต่ละวัน ทุกอย่างเป็นเพราะนาง”ทีแรกเสียเงินสองตำลึงรักษานางสารเลวจ้าวหลาน ต่อมาก็ถูกบีบให้เขียนหนังสือแสดงหนี้หกตำลึงเงิน จากนั้นในบ้านก็ถูกนักเลงหัวไม้จากหมู่บ้านไป๋หยางจำนวนหนึ่งมาทุบทำลาย ทั้งยังยั่วโมโหขุนนางเข้าอีก ต้องถูกโบยเสียหนึ่งยก มิหนำซ้ำตอนนี้แม้แต่บ้านก็ใกล้จะไม่เหลือ ล้วนเป็นเพราะนางเด็กไป๋จื่อทั้งสิ้นหลิวซื่อร้องไห้ไปพลาง ก่นด่าไปพลาง “นางเด็กน่าตายผู้นี้ ขอนางอย่าได้ตกมาอยู่ในกำมือของข้า ไม่เช่นนั้นไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะจัดการนางให้ตาย”สตรีสองคนเบื้องหน้า จนถึงตอนนี้ยังคงกล่าวโทษผู้อื่น แต่ไหนแต่ไรไม่เคยคิดว่าตนเองทำอะไรไปบ้าง ถึงเกิดเรื่องเลวร้ายมากมายถึงเพียงนี้“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องพวกนี้กระมัง พวกเราควรคิดหาวิธี ว่าจะผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้อย่างไร” จางซื่อลอบถอนใจ จนใจอย่างยิ่งหลิวซื่อร้องไห้พลางกล่าว “จะมีวิธีอะไรอีก หกตำลึงเงินเชียวนะ นำไปขอสะใภ้แต่งเข้ามาสักคนได้เลย ตอนนี้พวกเราจะหาเงินมากมายเช่นนั้นมาจากที่ใดได้”จางซื่อมองไปทางแม่สามี บนใบหน้าคล้ายยิ้ม คล้ายไม่ยิ้ม “ได้ยินเจ้ารองพูดว่าก่อนหน้านี้พวกท่านพบหยกชิ้นหนึ่งในบ้าน สู้นำมันไปจำ
