ตัวแล้วรู้สึกเย็นกายตลอด แต่ไหนแต่ไรมันไม่เคยร้อน ต้องเป็นหยกคุณภาพสูงอย่างแน่นอน ตลอดทั้งชีวิตนี้ของนางไม่เคยเห็นของดีเช่นนี้มาก่อน นางยังไม่ทันใส่จนชินเลย จะนำออกไปขายได้อย่างไร
“ไม่ได้ๆ นี่เป็นของข้า ใครก็คิดจะนำมันไปไม่ได้” หญิงชราหันหลังให้สะใภ้รอง มือขวากดหน้าอกไว้ไม่ยอมปล่อย
จางซื่อกล่าวว่า “ท่านแม่ หากถึงวันที่ท่านหมอลู่นำบ้านเราไปแล้ว ท่านใส่หยกชิ้นนี้ไปขอทานอยู่กับพื้นดิน ดูสิว่าท่านจะยังรักษามันไว้ได้หรือไม่”
ข้างนอกนั่นมีโจรขโมยไม่รู้มากมายเท่าไร ไม่ต้องพูดถึงพู่หยกคุณภาพสูงเช่นนี้ ถึงแม้เป็นเพียงปิ่นปักผมสำริด ก็คงจะถูกคนแย่งไปเช่นกัน
จางซื่อเห็นสีหน้าของแม่สามีอ่อนลงบ้าง จึงกล่าวต่อว่า “ได้ยินว่าช่วงนี้ทางใต้มีน้ำท่วม ผู้ประสบภัยหลายคนมาที่พื้นที่ของพวกเรา เหล่าผู้ประสบภัยนั่นมีชีวิตอย่างยากลำบาก ยังจะมีเรื่องอะไรที่ทำได้นอกจากขโมยอีกเล่า”
หลิวซื่อก็ถือโอกาสโน้มน้าวเช่นกัน “จริงด้วยเจ้าค่ะ หากพวกเราไม่มีแม้แต่บ้าน ก็ไม่ต่างอะไรกับผู้ประสบภัย ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่หยกชิ้นนี้เลย เสื้อผ้าติดตัวพวกเราก็อาจจะถูกคนแย่งไปทั้งสิ้น”
หญิงชราอายุปูนนี้แล้ว นางใช่ว่าจะเป็นคนโง่ แม้รู้ว่าสะใภ้ทั้งสองกำลังขู่ให้นางกลัว แต่ก็เป็นจริงดังคำขู่นั้น หากไม่เหลือแม้แต่บ้าน เช่นนั้นแล้วเรื่องอะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น
